Google+ Badge

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΜΑΣ



Ο  Αντώνης Βούρτσας, ο Αντωνάκης για όσους τον ξέρουν περισσότερο είναι ένα από τα πρόσωπα που θα μείνουν στην ιστορία της πόλης καθώς το πόστο του, στο καλύτερο ομολογουμένως σουβλατζίδικο του κέντρου, το «Προδόρπιο» (Ακαδημίας και Ασκληπιού) τον φέρνει καθημερινά κοντά στους πελάτες αλλά και τους περαστικούς της πιο ζωντανής γωνίας της  Αθήνας και στους βιβλιόφιλους που προτιμούν την «Πολιτεία». Ο Αντωνάκης ξεχωρίζει όχι βέβαια για το μπόι του αλλά για το πάθος του στη δουλειά και τη φιλικότητα με την οποία συνδιαλέγεται με τους πελάτες του μαγαζιού. Αεικίνητος, είναι ο άνθρωπος που επαξίως μπορεί να χαρακτηριστεί ως.. σβούρα, γυρίζει από τραπέζι σε τραπέζι και μας εξυπηρετεί με ωραίο, φιλικό τρόπο. Ο Αντωνάκης πάνω απ’ όλα όμως είναι φίλος μας και σήμερα που γιορτάζει του στέλνουμε όλοι τις πιο θερμές ευχές μας.  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17012018

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΟ



Τον φίλο μας Αντώνη Παπαδάκο δεν τον θυμόμαστε μόνο σήμερα που γιορτάζει το όνομά του να του ευχηθούμε αλλά τον νοιαζόμαστε όλες τις ημέρες του χρόνου: είτε αυτός είναι στη μικρή του πατρίδα τον Αμάραντο Καρδίτσας, είτε ανεβαίνοντας μαζί του  στις κορυφές των Αγράφων και των άλλων βουνών της πατρίδας, είτε τα δυο τελευταία χρόνια τον βλέπουμε στον πάγκο του Παντοπωλείου «Αμάραντες Γεύσεις» στην Αγορά της Καρδίτσας.

Γιατί αυτή είναι η πορεία του Αντώνη Παπαδάκου: από τον Αμάραντο, στην Αθήνα και επιστροφή κατόπιν στην Καρδίτσα απ’ όπου με μια εκλεκτή παρέα άλλων φίλων καλλιέργησαν μέσω του ΕΟΣ Καρδίτσας και οργάνωσαν με υποδειγματικό τρόπο την ορειβασία στα Άγραφα αλλά και σε άλλα βουνά και τους ακολούθησαν πολλοί που με αυτό τον τρόπο ανακάλυψαν τα μοναδικά βουνά και τα στοιχεία που τα συνθέτουν.

Με την προσοχή και την επιμέλεια που θέλει όμως μια ριψοκίνδυνη ανάβαση σε μια ψηλή κορυφή, ο Αντώνης οργάνωσε και έβαλε σε λειτουργία το Παντοπωλείο «Αμάραντες Γεύσεις» στην κεντρική Αγορά της Καρδίτσας και στα ράφια του έχει δώσει χώρο στα προϊόντα του τόπου και άλλα εκλεκτά από διάφορα μέρη της Ελλάδας, πράγμα που δείχνει την πίστη που έχει για τον τόπο του και τους ανθρώπους και τούτο  δεν έμεινε αναπάντητο καθώς η πελατεία του δεν περιορίζεται μόνο στους Καρδιτσιώτες αλλά και στους επισκέπτες της Καρδίτσας οι οποίοι βρίσκουν στο Παντοπωλείο ότι παράγει ο ευλογημένος αυτός νομός και κάθε τι που επεξεργάζονται τα έμπειρα χέρια των συμπατριωτών του…


ΥΓ. Το Παντοπωλείο «Αμάραντες Γεύσεις» λειτουργεί στον Πεζόδρομο Αθ. Διάκου και Βάλβη μπροστά από τη Δημοτική Αγορά της Καρδίτσας. Επικοινωνία: 2241020991, 6977394752 και amarantesgefseis@yahoo.gr (www.amarantesgefseis.gr).

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17012018

ΕΝΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ



Τα τελευταία χρόνια έχω συνηθίσει να υποδέχομαι τη νέα χρονιά που μου φορτώνει η ζωή στη μικρή πατρίδα. Εκεί νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι, στο παγωμένο ξημέρωμα της ενώ το πρώτο φως του ήλιου που αντικρίζω είναι το ίδιο από την αρχή του κόσμου. Ο ήλιος που βλέπουμε τούτες τις ημέρες από στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού ξεπροβάλλει από τα βουνά της κεντρικής Ρούμελης, την Οίτη και τον Παρνασσό, τον ομφαλό της γης όπως τον λογίζουν όσοι καταλαβαίνουν σε ποιον τόπο βρίσκονται και που πατάνε. 

Έτσι λοιπόν το καθιέρωσα και πράγματι, αυτό το λαμπερό ξημέρωμα  με ανακουφίζει από την μελαγχολική σκέψη του επερχόμενου δειλινού που θα μου ρίξει αιώνιο σκοτάδι στα μάτια ενώ παράλληλα, αποτελεί και ένα μεγάλο βήμα κάθε έτος στην εξέλιξη της αυτογνωσίας - σε προσωπικό βέβαια βαθμό αλλά και σε μια πιο πλατιά θεώρηση των πραγμάτων που είθισται οι ομήλικοι να κάνουν, καταμετρώντας τα συν και τα πλην της γενιάς τους. Ποιας γενιάς; Καμιάς από αυτές που κυκλοφορούν με ταμπέλες, αλλά της βιολογικής τους γενιάς που χωρίς τις υποχρεώσεις της εργασίας για τους περισσότερους ή κοντά στο τέλος για ορισμένους ακόμη, κλείνει τον κύκλο της και βαδίζει πιο γοργά πλέον προς το αναπόφευκτο όριο και καθώς το πλησιάζει, μπορεί να γίνεται πιο ειλικρινής και εξομολογητική απέναντι στους ανθρώπους και τα πράγματα που αφήνει πίσω της. 

Έτσι νιώθω κάθε φορά που έχω γενέθλια και είμαι στο χωριό. Παίρνω δύναμη από τη γη της πατρίδας, φωτίζω με το φως του ήλιου της την ψυχή μου αλλά εκείνο που με στεναχωρεί είναι της καρδιάς τα λίγα σκιρτήματα καθώς η σιωπή που την πλακώνει είναι πολύ βαριά. Δεν είναι η μικρή – μεγάλη πατρίδα που άρχισα να γνωρίζω πριν από 60 χρόνια, δεν υπάρχει πια κοινότητα ανθρώπων να συνδιαλεχθείς με οποιοδήποτε τρόπο, δεν ακούγεται ούτε βέλασμα στα μαντριά, ούτε αλύχτισμα στις αυλές, ούτε κελάϊδισμα τα πρωινά στους φράχτες. Δεν συμβαίνει τίποτα που να δίνει νόημα στη μέρα, ούτε καπνός από τζάκι δεν φαίνεται πουθενά, ούτε προορισμός υπάρχει πια για τον ταχυδρόμο. 


Εδώ ακριβώς, σε αυτό το σημείο επικεντρώνω την ευθύνη μου, στην απουσία μου από τη συνέχεια της μικρής πατρίδας και κατά συνέπεια την απουσία όχι μόνο της γενιάς μου αλλά και τις προηγούμενης (δυο γενιές μετά από τέλος της φοβερής δεκαετίας του 1940 – 1950) που άφησαν όλη την Ελλάδα να ερημώσει και το χειρότερο, έβαλαν το χεράκι τους άλλος λίγο κι άλλος πολύ, να δημιουργήσουν μια θλιβερή, βάρβαρη, ακαλαίσθητη πατρίδα που αφού δεν έχει άλλη Ελλάδα να φάει, τρώει πλέον τις σάρκες της... 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17012018

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ο ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΑΥΛΑΚΙΟΥ - ΔΡΟΜΟΥ

ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ ΟΡΕΙΝΟ ΘΕΡΜΟ





Ο εικονιζόμενος πετρόχτιστος τοίχος δεν είναι μία συνηθισμένη κατασκευή του είδους, ένας τοίχος αντιστήριξης ενός δρόμου ή ενός υδραύλακα σε ορεινό έδαφος. Ένας τοίχος, δηλαδή, από τους πολλούς αντίστοιχους που αφθονούν στο ορεινό Θέρμο και σε ολόκληρη την ορεινή Ελλάδα.

Σε τι έγκειται η διαφορετικότητά του; Μήπως στο μέγεθός του ή στην αισθητική του; Είναι κι αυτά, καθώς και για θεαματική κατασκευή πρόκειται και πολύ μαστοριά αποπνέει η εικόνα του, ακόμη και με την πρώτη ματιά. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά. Είναι και το ότι βρίσκεται στη μέση ενός μεγάλου γκρεμού εντός του φαραγγιού του ποταμού Φιδάκια. Και είναι και κάτι άλλο ακόμη. Το ότι βρίσκεται στο έξω μέρος μιας σπηλιάς και η στέψη του βρίσκεται στο άνω μέρος της εισόδου της και σε απόσταση αναπνοής από αυτή.

Η σπηλιά αυτή αποτελούσε, εξάλλου, και το φυσικό εμπόδιο για την κατασκευή του αυλακιού που διέρχεται από εκεί, καθώς η ισοϋψής επέβαλλε να διέλθει το αυλάκι ακριβώς από το σημείο που βρίσκεται η σπηλιά. Με δεδομένο ότι λόγω της ύπαρξης του εν λόγω φυσικού εμποδίου δεν υπήρχε τρόπος να πελεκηθεί ο βράχος, ώστε να δημιουργηθεί η αναγκαία βάση έδρασης του αυλακιού, κατ’ αντιστοιχία των παρεμβάσεων που έγιναν και σε άλλα γκρεμώδη σημεία κατά μήκος του εν λόγω αυλακιού, υπήρχαν δύο τεχνικές λύσεις. Η μία ήταν η κατασκευή γεφυριού πάνω στο οποίο θα εδραζόταν το αυλάκι και η άλλη η κατασκευή τοίχου διπλής όψης, η στέψη του οποίου θα χρησίμευε για τον ίδιο σκοπό.

Το γιατί επιλέχθηκε η δεύτερη λύση δεν είναι γνωστό, όπως, εξάλλου, και αν υπήρξε εξέταση εναλλακτικής πρότασης, καθώς έχει περάσει ικανό χρονικό διάστημα από τότε, πάνω από μισός αιώνας, οπότε δεν είναι εύκολο να συλλέξει κανείς ακριβείς πληροφορίες για λεπτομέρειες που αφορούν σε τεχνικές επιλογές για ένα έργο που έγινε τότε. Ένα έργο που προοριζόταν να καταστήσει ποτιστικά τα χωράφια του οροπεδίου του Θέρμου και των εκτάσεων που ήταν δυνατό να καλλιεργηθούν κατά μήκος της διαδρομής του υδραύλακα από το σημείο της υδροληψίας, επί του ρέματος Χαλικόρεμα κοντά στο πασίγνωστο ποτάμιο σπήλαιο "Θεοτικό", ως το Θέρμο, αρκετά χιλιόμετρα μακριά, το οποίο μάλιστα σχεδόν στο σύνολο του μήκους του διέρχεται μέσα από μια απότομη πλαγιά σε ένα αφιλόξενο φαράγγι. Ένα έργο αξιοθαύμαστο, πράγματι για πολλούς λόγους, που δεν είναι της ώρας να αναλυθούν. Σε κάποια άλλη ευκαιρία θα υπάρξει εκτενής σχετική αναφορά στο έργο του αυλακιού στο σύνολό του.

Ας επανέλθουμε, όμως, στο θέμα μας. Στον τοίχο. Παρατηρώντας με προσοχή το απολύτως αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον στο οποίο έπρεπε να κατασκευαστεί το έργο (γκρεμός πάνω και κάτω, αρνητική κλίση του εδάφους και κενό που δημιουργούσε η είσοδος της σπηλιάς), μπορεί κανείς να υποθέσει – με κάποια σχετική ασφάλεια, είναι αλήθεια, ως προς την ορθότητα της υπόθεσης – πως η κατασκευή τοίχου και όχι γεφυριού αποτελούσε την καλύτερη, αν και σίγουρα πιο κοστοβόρα λύση. Κι αυτό γιατί αφενός το πρωτογενές υλικό που απαιτούνταν για την κατασκευή του τοίχου, η πέτρα, υπήρχε άφθονη στην περιοχή και η εξαγωγή της θα γινόταν επιτόπου, και, επιπλέον, γιατί η επιλογή αυτή συνιστούσε μια πιο στέρεη κατασκευή. Η στερεότητα της κατασκευής έγκειται στο ότι με την κατασκευή τοίχου ελαχιστοποιούνταν η πιθανότητα να καταστραφεί το αυλάκι στο σημείο αυτό από την πτώση ενός ογκόλιθου που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξεκολλήσει από την κακοτοπιά που προβάλλει απειλητική από πάνω και σε ύψος πολλών δεκάδων μέτρων και να κόψει το γεφύρι και το αυλάκι στα δύο, αν επιλεγόταν η λύση του γεφυριού.

Πάντως, όπως και να έχει το πράγμα, σημασία έχει ότι, πέρα από τις υποθέσεις, υπάρχει η ορατή πραγματικότητα. Κι αυτή είναι ο λιθόχτιστος τοίχος. Ένας τοίχος με κυρτότητα κατά μήκος της πορείας του, ώστε να ακολουθεί τη διαμόρφωση του εδάφους, και με δύο όψεις, με διαφορετικό μέγεθος η καθεμία. Η μία, η μεγαλύτερη και εμφανής, από την έξω πλευρά, από την πλευρά του γκρεμού, και η άλλη, μικρότερη και μη εμφανής, από τη μέσα πλευρά, έξω ακριβώς από την είσοδο της σπηλιάς.
Και πάνω στη στέψη του τοίχου το τσιμεντένιο αυλάκι. Αυλάκι, σκεπασμένο, μάλιστα, καθ' όλο το μήκος της στέψης του τοίχου, πράγμα που επιβαλλόταν για δύο λόγους. Αφενός γιατί αυτό επιβαλλόταν από την αναγκαιότητα να υπάρχει δυνατότητα διέλευσης από το σημείο αυτό, να υπάρξει δηλαδή δρόμος - και δρόμο θα αποτελούσε το τσιμεντένιο σκέπαστρο του αυλακιού - και αφετέρου γιατί έτσι θα διασφαλιζόταν η ομαλή ροή του νερού, αφού οι πέτρες, που κατά διαστήματα θα έπεφταν από τον γκρεμό, δεν θα ήταν ικανές να διακόψουν τη ροή του νερού. Κι αν πάλι έπεφτε κανένας μεγάλος ογκόλιθος καμιά φορά και κατέστρεφε το αυλάκι, θα ήταν σχετικά εύκολο να γίνει η επισκευή, αφού αυτό θα εδραζόταν σε σταθερή βάση και όχι πάνω σε ένα εύθραυστο γεφύρι.
Έτσι, με την επιλογή της λύσης του τοίχου επιτεύχθηκαν δύο στόχοι. Και η δυνατότητα να διέρχεται με ασφάλεια από εκεί το νερό από προστατευμένο υδραύλακα και να κατασκευαστεί δρόμος για τη διέλευση πεζών, που έπρεπε να μπορούν να διέλθουν από εκεί, προκειμένου να πραγματοποιείται η αναγκαία επιτήρηση και η περιοδική συντήρηση, όπως βέβαια και κάθε έκτακτη συντήρηση που θα κρινόταν αναγκαία για τη λειτουργία του έργου του αυλακιού. Πράγμα που λειτούργησε απολύτως πετυχημένα τόσες δεκαετίες τώρα.
Και κάτι ακόμη σημαντικό. Με την επιλογή της λύσης αυτής προέκυψε ένα τεχνικό έργο στη μέση του πουθενά, σε μια γκρεμώδη περιοχή μέσα σε ένα φαράγγι. Ένα έργο που θα μπορούσε με ασφάλεια να χαρακτηριστεί έργο τέχνης. Κι αυτό, γιατί ο εν λόγω τοίχος είναι χτισμένος με περισσή μαστοριά καταμεσής ενός μεγάλου γκρεμού και για την κατασκευή του απαιτήθηκε μεγάλη προσπάθεια, ενώ δεν έλειψαν και οι κίνδυνοι κυρίως λόγω του γκρεμώδους της περιοχής στο εν λόγω σημείο. Έργο κατασκευασμένο με μεράκι από ανθρώπους που εκλάμβαναν τη δουλειά τους ως ιερή υποχρέωση και χαίρονταν ν' απολαμβάνουν το αποτέλεσμα των κόπων τους χωρίς να φείδονται κόπου και σκληρής προσπάθειας. Και γι’ αυτό αξίζει η απόδοση τιμής σ’ αυτούς τόσο από τους άμεσα ωφελούμενους από το εν έργο του αυλακιού, τους χρήστες του νερού που μεταφέρεται μέσω του εν λόγω υδραύλακα, όσο και από την τοπική κοινωνία στο σύνολό της. Κάτι που οφείλεται, μάλιστα, σε βαθμό υπερθετικό όταν πρόκειται για κατασκευή έργων σε μέρη λίαν επικίνδυνα, όπως είναι και το εικονιζόμενο, όπως εύγλωττα αποκαλύπτεται από την προβαλλόμενη εικόνα.

Η εικόνα θα αρκούσε και από μόνη της να αποτελέσει επιβεβαιωτικό στοιχείο των προαναφερόμενων και αξίζει να προβληθεί δεόντως όχι μόνο γιατί η εν λόγω κατασκευή συνιστά αξιοθέατο αλλά και ως χρέος για απόδοση ελάχιστης τιμής στους ανθρώπους που δούλεψαν, με κάθε τρόπο ο καθένας, για να υλοποιηθεί αυτό το έργο.
Ο λιθόχτιστος τοίχος του αυλακιού – δρόμου!
Ένα αξιοθαύμαστο έργο παραδοσιακής τεχνικής στον τομέα της δόμησης!!
Ένα πραγματικό έργο τέχνης στο φαράγγι του ποταμού Φιδάκια στο Ορεινό Θέρμο!!!



ΝΙΚΟΣ Σ. ΚΩΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΡΜΟ, 12012018


ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΑΖΑΡΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ



Κάθε Σάββατο, από τη γωνία της οδού Λεμεσού με την Μιχαήλ Βόδα ως τον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Άγιο Νικόλαο, τη γειτονιά μου δηλαδή, γίνεται το παράνομο παζάρι των σκουπιδιών. Ρομά κυρίως που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή, ντόπιοι αλλά και βαλκάνιοι, καταλαμβάνουν αυτό το τμήμα του δρόμου αδιαφορώντας αν κλείνουν τις πόρτες σπιτιών και καταστημάτων, απλώνουν τα τσόλια και τα γεμίζουν με λογής – λογής πράγματα που έχουν μαζέψει από τους δρόμους, τη χωματερή και από αφύλακτα σπίτια.

Οι εμπορευόμενοι είναι κυρίως γυναίκες και παιδιά, κορίτσια ως επί το πλείστον ενώ οι άντρες κάθονται στα αυτοκίνητα ή στις γωνίες για να ειδοποιήσουν σε περίπτωση που εμφανιστεί (πράγμα σπάνιο)  Αστυνομία ή κλιμάκιο του Δήμου και αν φανεί, δίνουν σήμα και εξαφανίζονται στους γύρω παραδρόμους αφήνοντας βουνό τα σκουπίδια στο δρόμο. 

Το ίδιο εξάλλου κάνουν και αν τους μείνει απούλητη η πραμάτεια και μέχρι να έρθει το απορριμματοφόρο ο δρόμος μοιάζει με χωματερή. Η πραμάτεια τους είναι αντικείμενα από τέταρτο και πέμπτο χέρι: ρούχα λερωμένα, φθηνά εσώρουχα, πολυμεταχειρισμένα οικιακά σκεύη, αμφίβολα καλλυντικά, ληγμένα τρόφιμα, μισοσάπια φρούτα και λαχανικά, ξεχαρβαλωμένα ηλεκτρονικά, οπωσδήποτε χαλιά και ένα σωρό άλλα πράγματα που η προέλευσή τους είναι φανερή η σκοτεινή. Εννοείται πως οι θέσεις που την απλώνουν είναι μοιρασμένες από πριν, από κάποιους που κανείς δεν μαρτυρά ποιοι είναι αλλά τούτο κρατάει σε μια τάξη το παζάρι που ποτέ δεν λείπουν οι καυγάδες και οι μικροκλοπές.

Το παζάρι αυτό λειτουργεί όταν η λαϊκή είναι στη Μιχαήλ Βόδα ως ουρά της και φυσικά έχει περισσότερη κίνηση ενώ όταν η λαϊκή λειτουργεί στην Αλκαμένους είναι αυτόνομο και όσο πάει και δεν ελέγχεται από κανέναν, μεγαλώνει. Ήδη απλώθηκε και σε ορισμένους παράδρομους και τούτο σημαίνει πως αυξήθηκε και η πελατεία του την οποία συνθέτουν, ανήμποροι ηλικιωμένοι που επιμένουν και ζουν στην περιοχή, Ρομά από κάθε γωνιά της Αττικής και πλήθος αλλοδαπών που ξεχωρίζουν, ιδίως οι γυναίκες με τις μαντήλες και το τσούρμο από τα πιτσιρίκια ενώ ένα πλήθος ανδρών χαζολογάει κάνοντας βόλτες από την μια άκρη στην άλλη, άλλοι με στόχο κι άλλοι για να περάσει η ώρα τους.


Το φαινόμενο φυσικά και δεν αρέσει καθόλου στους κατοίκους και τους επαγγελματίες της περιοχής και όσες φορές διαμαρτυρήθηκαν στις αρχές δεν είδαν κάποιο αποτέλεσμα αλλά δεν αρέσει και γενικότερα. Η εξάπλωσή του φανερώνει πως ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων φτωχαίνει όλο και περισσότερο και προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες του με σκουπίδια και η καθιέρωσή του στον Άγιο Νικόλαο, μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και σε οποιαδήποτε άλλη γειτονιά και κάποια μέρα σε ολόκληρη την ξεπεσμένη πόλη… 

Ακτήμων ο Αθηναίος

ΑΘΗΝΑ, 13012017

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

ΕΦΥΓΕ Ο ΝΙΚΗΤΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ


Το καφενείο «Μοσχουδάκι» στη Λαγκάδα της Αμοργού είναι ένας μοναδικός χώρος όπου οποιαδήποτε στιγμή στον αέρα του o επισκέπτης αισθάνεται ότι μπορεί να ακούσει ένα σωρό ιστορίες για τα παλιά χρόνια στην Αιγιάλη, για τα έργα και τις ημέρες σπουδαίων αλλά και απλών που έζησαν σε αυτό τον μοναδικό τόπο, να πιει ένα καφέ και τον απολαύσει συντροφιά με ανθρώπους που όλη τους τη ζωή την αφιέρωσαν στην Αμοργό !

Στο «Μοσχουδάκι» γνώρισα πριν από αρκετά χρόνια τον Νικήτα Πορτοκάλη, έναν άνθρωπο που γνώριζε σπιθαμή προς σπιθαμή τον τόπο της Αιγιάλης και μου απαντούσε με λιτό, σίγουρο τρόπο για ότι τον ρωτούσα. Από την κουβέντα που κάναμε για τα πράγματα της Αιγιάλης αλλά και για τη ζωή του μου αποκαλύφθηκε ένας σπουδαίος νησιώτης, ένας πραγματικός Κυκλαδίτης και ο βίος του σε τέτοιες αρχές κινήθηκε. Δεμένος με τον τόπο του,  αγωνίστηκε στην ισχνή, γεμάτη πέτρες γη του για να προκόψει και άφησε πίσω του ανθρώπους που αναφέρονται τρυφερά στη μνήμη του. Ο Νικήτας από προχθές δεν μας περιμένει στο Μοσχουδάκι και θα μας βλέπει από τον ουρανό της Αμοργού και η απουσία του σημαίνει πολλά για τη Λαγκάδα και όλη την Αμοργό. Αιωνία του η μνήμη…

ΑΘΗΝΑ, 12012018

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΞΗΡΑΣΙΑΣ…


Ο άνθρωπος έχει ιδιαίτερες προτιμήσεις για τα φυτά στο μπαλκόνι του, όπως είδα χθες σε κάποιες γλάστρες που κρέμονταν στο κενό πάνω από το δρόμο, σε ένα παλιό σπίτι κάπου πίσω από το Χίλτον. Φρόντισε να φυτέψει μόνο κακτοειδή και ορισμένες φραγκοσυκιές, σίγουρα γιατί κάτι του θύμιζαν αυτά τα άχαρα μακριά από το φυσικό τους περιβάλλον φυτά με τα αγκάθια και των οποίων η φροντίδα γίνεται μόνο με γάντι και βεβαίως γιατί δεν θέλουν παρά ελάχιστο νερό καθώς αυτά μπορούν να ζήσουν ακόμη και σε πολύ ξηρά και σχεδόν άνυδρα κλίματα. Πιθανόν δε να τα έβαλε να εκδικηθεί τα πουλιά που έρχονται και σκάβουν στις γλάστρες να βρουν σκουλήκια και γεμίζουν τα μπαλκόνια χώματα ή ακόμη να παγιδεύσει ενδεχομένως και όποιον σκεφτεί να τις αφαιρέσει από τα κάγκελα.


Αυτό που δεν υπολόγισε όμως είναι ότι σε αυτά τα σκληρά, στεγνά φυτά είναι δύσκολο αν χρειαστεί να αλλάξεις χώμα και αν τα παρατήσεις, τότε οι ρίζες τους μπορούν να διαλύσουν τις γλάστρες που τις κρατάνε φυλακισμένες και στην περίπτωση, έξω από αυτές δεν υπάρχει παρά μόνο το κενό και ο αέρας που σίγουρα θα τις στεγνώσει και θα τις σκοτώσει  γιατί δεν διαθέτει ούτε το ελάχιστο που μπορεί να κρατήσει στη ζωή…

Ακτήμων ο Αθηναίος

ΑΘΗΝΑ, 11012018