Google+ Badge

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΓΥΡΙΖΕΙ 35 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ


Είδα να τρέχει σε πολλούς τοίχους το challenge accepted, δεν το πολυκατάλαβα ομολογώ αλλά μου άρεσε που βλέπω φίλες και φίλους σε φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και στους οποίες τουλάχιστον επικρατεί η νεότητα. Έτσι προκλήθηκα κι εγώ να «παίξω» κι εγώ σε αυτό το παιχνίδι επιστροφής στα περασμένα ωραία και κυρίως ξέγνοιαστα χρόνια…

Ανακάλυψα σήμερα που είμαι στο χωριό σε κάποιο συρτάρι κάποιες παλιές φωτογραφίες και στάθηκα σε κάνα δυο από τον Απρίλη του 1982 (ολόκληρα 35 χρόνια πριν) τραβηγμένες σε ένα λιβάδι. Δεν μπορώ να πω, ήμουν και νέος και ωραίος! Είχα αφήσει, άγνωστο για ποιο λόγο μουστάκι το οποίο ήταν καστανό και όχι γκρίζο προς άσπρο όπως σήμερα και ποιος ξέρει τι με βασάνιζε ξαπλωμένος στο λιβάδι με τις μαργαρίτες. 



Απ’ ότι θυμάμαι πάντως ήταν η χρονιά που παράτησα τη δουλειά στο Δημόσιο (Υπουργείο Γεωργίας) και για να ζω άρχισα να δουλεύω σε οικοδομές, το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς πήγα στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας και ακολούθησε πολύ σύντομα η δουλειά στις εφημερίδες. Φέτος δε μπορώ να πω ότι έχω τις προϋποθέσεις να βγω και στη σύνταξη- αν συνεχίσει να υπάρχει αυτό το πράγμα!


Πέρα απ’ αυτά όμως αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι από τη χρονιά της φωτογραφίας μέχρι σήμερα πέρασαν 35 ολόκληρα χρόνια με τη φθορά που μοιράζει στον καθένα ο χρόνος και με λίγες ζημιές στο σώμα και στην καρδιά και πιστεύω πως θα είμαι τυχερός να συνεχίσω έτσι σε όσα μου έχει η μοίρα ακόμη φυλαγμένα!  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30042017

ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΚΤΕΡ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΣΤΟΛΙΣΜΑ ΤΟΥ…



Το στόλισε εν όψει Πρωτομαγιάς ο γείτονας Νίκος Σαρόγλου το τρακτέρ του –με αυτό οργώνει όλα τα κήπια της Μεγάλης Κάψης και στα γύρω χωριά τα τελευταία χρόνια– γυρνώντας σήμερα το πρωί από ένα όργωμα στο χωράφι στο πάνω μέρος του χωριού.

Και σωστά έκανε καθώς σε αυτό το μηχάνημα οφείλεται όλη η παραγωγή σε κηπευτικά του χωριού γιατί αφενός δεν υπάρχει ούτε ένα υποζύγιο να κάνει τη δουλειά, ούτε και οι χωριανοί έχουν δυνάμεις να πιάσουν τις αξίνες και τα τσαπιά να σκάψουν γιατί ο μέσος όρος ηλικίας τους έχει κατάληξη τα δεύτερα –ήντα! Έτσι όλοι στηρίζονται στο Νίκο και αυτός με τη σειρά του στο τρακτέρ το οποίο, σαν ζωντανός οργανισμός έχει κι αυτό καμιά φορά τα προβλήματά του και σαν συμβαίνει αυτό, όλο το χωριό έχει την έγνοια του.

Όπως γίνονταν και παλιότερα, με τα υποζύγια, ειδικά τα άλογα και τα μουλάρια που η αξία τους ήταν ανυπολόγιστη για κάθε νοικοκυριό και τέτοια εποχή δεν προλάβαιναν να ανασάνουν από τα οργώματα και τα σβαρνίσματα των χωραφιών. Τέτοια ζωντανά είχαν θυμάμαι όλα σχεδόν τα σπίτια – πλην ορισμένων απομάχων της δουλειάς και ανά δύο συνήθως τα έζευαν και όργωναν όταν αλάφρωναν τα χώματα από την υγρασία. Σέμπρεμα λέγονταν αυτή η αναγκαία σύμπραξη μεταξύ των χωριανών και κατά κανόνα πρόσεχαν ιδιαίτερα το συνεργαζόμενο μουλάρι και φυσικά τα τάιζαν καλά για να έχουν δυνάμεις και να βγάλουν όσο περισσότερο χωράφι μπορούσαν την ημέρα γιατί ο καιρός στρίμωχνε τις καλλιέργειες και έπρεπε οπωσδήποτε να έχουν τελειώσει μέχρι το τέλος του Απρίλη.


Είχα κι εγώ βοηθήσει πολλές φορές στο όργωμα, οδηγώντας στην αρχή το ζευγάρι για να πάρει μπροστά και να συνηθίσει το χωράφι αλλά δεν έπιασα το αλέτρι στα χέρια μου να οργώσω ο ίδιος αλλά πιστεύω αν χρειαστεί, θα τα καταφέρω όπως και στο μπόλιασμα καθώς θυμάμαι καλά όλο το τυπικό και τις σκηνές μια τέτοιας μεγάλης πράξης για την επιβίωση. Εκείνο που δεν θυμάμαι και δεν πήρα και απάντηση από τη μάνα μου όταν την ρώτησα ήταν αν μετά το όργωμα την πρωτομαγιά –γιατί δεν εξαιρούνταν η μέρα από τις αγροτικές δουλειές- έβαζαν ένα ανθισμένο κλαράκι στο καπίστρι του μουλαριού. Γι’ αυτό αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικό θα ήταν πολύτιμη η πληροφορία του… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30042017

ΑΠΟΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ ΣΕ ΕΝΑ ΧΩΡΑΦΙ



Το πραγματικό πρόσωπο του γενεθλίου τόπου, αυτό που υπολείπεται των εορταστικών προορισμών και των αγωνιστικών πανηγύρεων που προωθεί η άκρατη κατανάλωση και των πιο ωραίων και αισθαντικών στιγμών της ελληνικής φύσης, όπως η Πρωτομαγιά. Σε ένα χωραφάκι στο Μέγα Λάκο της ορεινής Καρδίτσας (συνοικισμό των Σαρανταπόρων) όπου έμαθα από την κυρά Γιαννούλα (χήρα Παναγιώτη Ζήση) πως φυτεύονται τα φασόλια και να ξεχωρίζω τις παλιές ποικιλίες που αυτή ακόμη επιμένει να καλλιεργεί (28042013).

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30042017


ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΩΣΙΜΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑ

Από αριστερά: Χρόνης Βάρσος, Ναταλί Τσιγαρίδου, Ηλίας Κάνταρος και Αφροδίτη Ρήγα

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα με θέμα «Κτηνοτροφικά φυτά και βιώσιμη Γεωργία» έγινε χθες στη Σπερχειάδα, στο Συνεδριακό Κέντρο «Αθανάσιου και Μαίρης Ακρίδα» και ήταν, παρά τις συγκυρίες της εποχής που θέλει τον κόσμο στα χωράφια και τα κοπάδια, αρκετό το κοινό που την παρακολούθησε.

Την πρωτοβουλία είχε ο δραστήριος Σύλλογος των Απανταχού Παλαιοβραχινών και στην εκδήλωση που έγινε με την υποστήριξη της Greenpeace και του Δήμου Μακρακώμης μίλησαν οι Ναταλί Τσιγαρίδου εκ μέρους της Greenpeace και οι γεωπόνοι Ηλίας Κάνταρος και Αφροδίτη Ρήγα ενώ ακολούθησε συζήτηση. Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο Αντιπεριφερειάρχης Κώστας Αποστολόπουλος, ο δήμαρχος Μακρακώμης Θύμιος Παπαευθυμίου, ο δημοτικός σύμβουλος Πάνος Κοντογιώργος καθώς και άλλοι συμπατριώτες που ασχολούνται και τα δημόσια πράγματα της περιοχής. 



Το θέμα της ημερίδας έχει ιδιαίτερη σημασία για την Δυτική Φθιώτιδα καθώς είναι ένας τόπος προικισμένος από τη Φύση και μπορεί να προχωρήσει στο μέλλον σε μιας καλύτερης ποιότητας γεωργία και κτηνοτροφία χωρίς τη χρήση γενετικά τροποποιημένων ζωοτροφών και την εξάρτηση από την διεθνή αγορά σπόρων ενώ σημαντικό ρόλο καλείται να παίξει πάλι η παράδοση η οποία αποτελεί κεφάλαιο για όλους στην περιοχή και πρέπει να προσεγγιστεί με ένα νέο τρόπο έτσι ώστε η εμπειρία αιώνων σε συνδυασμό με την επιστήμη να αποδώσει τους κατάλληλους καρπούς.

Κανάρης Τσίγκανος, Ηλίας Κάνταρος, Αφροδίτη Ρήγα
Στους συντοπίτες που πήραν την πρωτοβουλία να ανοίξουν το θέμα και σε αυτούς που τους άκουσαν και κουβέντιασαν με τους γεωπόνους εύχομαι καλή συνέχεια και στον φίλο Κανάρη Τσίγκανο που βλέπει τα πράγματα με πολύ ενθουσιασμό καλή σοδειά φέτος από τα μελίσσια του.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30042017

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Η ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ

Το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής της Μεσαίας Κάψης σε πρώτο πλάνο
ενώ στον ορίζοντα μόλις που διακρίνεται το περίγραμμα του Γουλινά.

Έτσι γίνεται συνήθως στις τελευταίες ημέρες του Απρίλη· έρχεται από τον ουρανό η σκόνη της Αφρικής όπως λένε οι μετεωρολόγοι, θολώνει τον αέρα και μπουκώνει την όραση προς τα απέναντι βουνά ενώ στην ατμόσφαιρα επικρατεί ένα μυστήριο το οποίο ανησυχεί τα πουλιά και τα άλλα πλάσματα που το φως της Άνοιξης έχει ξεσηκώσει. Είναι δε στιγμές που ο ήλιος μπορεί να βρίσκεται στο ζενίθ του το μεσημέρι αλλά εντούτοις να μοιάζει σαν απόγευμα και η μέρα να ετοιμάζεται να γείρει. Τα φαινόμενα δε που σχετίζονται με τη σκόνη είναι πιο έντονα όταν δεν φυσάει καθόλου αέρας και ορατά σαν σημάδια λάσπης πάνω στα φρέσκα φύλλα αν τύχει και ο βουβός ουρανός φέρει από το πουθενά καμιά ψιχάλα βροχής.  

Πέραν όμως αυτών των προσεγγίσεων πάνω στο φαινόμενο της ανοιξιάτικης σκόνης στον αέρα, το γεγονός έχει και μια άλλη διάσταση που αφορούσε τα περασμένα χρόνια αυτούς που δούλευαν στα χωράφια και λειτουργούσε ως φίλτρο, δημιουργόντας την ψευδαίσθηση της σκιάς και έκανε κάπως υποφερτή την έκθεση στον ήλιο. Συννεφόκαμα (από το σύννεφο και το καύσων) έλεγαν την κατάσταση αυτή και την προτιμούσαν από το λιοπύρι. Σήμερα που κανένας δεν δουλεύει με τις συνθήκες του παρελθόντος στα χωράφια και οι μηχανές έχουν συντομέψει κατά πολύ το χρόνο εργασίας, η σκόνη της Αφρικής δεν είναι παρά ένα ενοχλητικό φαινόμενο για όσους και για διάφορους λόγους κινούνται στο ύπαιθρο.


Έτσι ήταν η μέρα σήμερα στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού και η διαδρομή από τον Τυμφρηστό που κατέβηκα από το λεωφορείο του Καρπενησίου ως το χωριό δεν είχε ορίζοντα προς τον κάμπο και τον Γουλινά και το ενδιαφέρον στράφηκε προς την ανάπτυξη των νέων φύλλων στα έλατα και κάποια ωραία αγριολούλουδα που φυτρώνουν εκεί…  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 29042017

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ



Κάποτε πίστευα πως κάποια πράγματα θα άλλαζαν με την πολιτική – και ακόμα το πιστεύω αλλά όπως έχουν δείξει τα πράγματα τα τελευταία χρόνια και ειδικά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με όλα τα παρελκόμενα που δημιουργεί και η χλιαρή αντιπολίτευση, η πολιτική στην Ελλάδα είναι μια καλή δουλειά που πληρώνεται από το Δημόσιο και η καρέκλα πιο γλυκιά απ’ όλες και γι’ αυτό τόσος καυγάς και συνωστισμός γύρω τους.  

Δεν είναι όμως το θέμα μας αυτό αλλά η συμμετοχή μου στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 με το ψηφοδέλτιο των Οικολόγων – Πράσινων (πριν ένα κομμάτι τους αρχίζει να γίνεται ροζ και κατόπιν υπάκουη συνιστώσα στο ΣΥΡΙΖΑ) στη Φθιώτιδα και στις οποίες με τίμησαν κάποιες εκατοντάδες συντοπίτες με την ψήφο τους, πράγμα που εξέπληξε γιατί δεν ήμουν δα και τόσο γνωστός σε κάποια χωριά και περιοχές του νομού πέρα από τα μέρη μου.


Τούτο μου θύμισε σήμερα το Facebook με μια φωτογραφία δίπλα σε ένα ηλιοτρόπιο – σήμα κατατεθέν τις τελευταίες δεκαετίας για το οικολογικό κίνημα και την οποία χρησιμοποίησα για όσους θυμούνται ως φωτογραφία προφίλ για ένα διακριτικό προεκλογικό αγώνα κυρίως από τα δικτυακά μέσα που ήδη είχαν αρχίσει να δείχνουν τη δύναμή τους και είχα τις αυταπάτες. Συμμετείχα και τις επόμενες φορές στις εκλογές που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ με το σχήμα Πράσινοι – Αλληλεγγύη και από τότε έκλεισα μπορώ να πω τον κύκλο των πολιτικών μου φιλοδοξιών και υποστηρίζω πλέον αυτόν που αγωνίζεται να δει ένα καλύτερο αύριο χωρίς να τον τρώει το άγχος για την καρέκλα και τις απολαβές….

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 28042017

ΜΙΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΗΜΕΡΗ



Αυτές οι δουλειές θέλουν Φόβο! Όχι γιατί κάνεις κάτι το κακό και μπορεί να έρθει μετά και η τιμωρία αλλά γιατί επεμβαίνεις στη Φύση και οι συνέπειες της πράξης μπορεί να είναι απροσδόκητες και ενδεχομένως μη ανατρέψιμες. Γι’ αυτό και οι παλιοί εμβολιαστές δέντρων τηρούσαν ένα τυπικό καλοσύνης πριν επιχειρήσουν ένα εμβολιασμό. (Δείτε σε προηγούμενη ανάρτηση του Ακτήμονα με τον τίτλο «Από τα χέρια του πατέρα μου λεπτομέρειες» περί του θέματος και θα καταλάβετε περισσότερα.





Έχοντας όλα αυτά στο νου λοιπόν επιχείρησα να κάνω σήμερα το πρωί τον πρώτο εμβολιασμό της ζωής μου σε κάποιες άγριες καστανιές στο χωριό ακολουθώντας όσα είχα δει από τον πατέρα μου, ελπίζω να τα κατάφερα, να δούμε σε λίγες ημέρες να βγάζουν φύλλα τα μπόλια και σε κάνα δυο χρόνια να έχουμε και κάστανα από τα παλιά, τα λεγόμενα κρητικά που είναι ανώτερα όλων. Είχα μια ταραχή, ομολογώ, όταν άρχισα να κόβω την άγρια καστανιά και στην τομή της να βάλω τα μπόλια με τη δέουσα προεργασία και προσοχή που θέλει αυτή η δουλειά και χάρηκα στο τέλος σαν είδα πως δεν βγήκε κανένα πνεύμα από το δέντρο να με κυνηγήσει γι’ αυτό το τρομερό πράγμα που έκανα.


Θα συνεχίσω το απόγευμα που είναι πιο καλές οι συνθήκες σε ότι αφορά την θερμοκρασία και τον αέρα και ως το βράδυ ένα μικρό δάσος από άγριες καστανιές μπορεί να γίνει ήμερες και να έχουμε εκτός από παραγωγή και μια ακόμη ομορφιά στο χωράφι…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27042017