Google+ Badge

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΞΕΠΕΤΑΡΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΡΑΝΤΟΥ



Μου αρέσει να βλέπω στην κακομοίρα πόλη μας πουλιά να πετάνε εδώ κι εκεί γιατί μου θυμίζουν εξοχή και χωριό – ακόμα και τα άθλια περιστέρια που βρωμίζουν διαρκώς το μικρό μου μπαλκόνι μου προκαλούν κάποιες στιγμές συμπάθεια αλλά είναι φευγαλέα...
Αυτά όμως που με ενθουσιάζουν και μπορεί να μείνω αρκετή ώρα να τα παρακολουθώ είναι τα μικρά σπουργίτια και μάλιστα όταν αυτά νοιώθουν πως έφτασε η ώρα να πρωτοπετάξουν και αρχίζουν να γράφουν τις πρώτες τροχιές τους στον αέρα της πόλης. 


Ξέρω επίσης πως αρκετά σπουργίτια φωλιάζουν στα κεραμίδια του κτιρίου «Κωστή Παλαμά», γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού και παρακολουθώ συνήθως από τα τραπεζάκια του «Προδόρπιου» ή απλά «Σουβλάκια» όπου κάποιες στιγμές μεταφέρω εκεί το γραφείο!
Τα παρακολουθώ λοιπόν να πετάνε από τα κεραμίδια και να έρχονται κοντά στα τραπέζια να τσιμπήσουν κανένα ψίχουλο, να το διεκδικούν στο πεζοδρόμιο από τα πανβρώμικα περιστέρια που κυκλοφορούν κι αυτά εκεί για τον ίδιο λόγο και ομολογώ, πως κάποιες στιγμές κατάφερα να πιάσω ένα - δυο τα οποία παραδόξως δεν τρόμαξαν και είδαν τη στιγμιαία αιχμαλωσία σαν κάτι φυσικό και αφού απομακρύνθηκαν λίγο, επέστρεψαν. 






Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τα σπουργίτια της υπαίθρου τα οποία είναι σαφώς πολύ πιο πονηρεμένα από αυτά της πόλης. Ήξερα πως πάντα συμβαίνει αυτό και προχθές απλά επιβεβαιώθηκα παρακολουθώντας τέσσερα ξεπεταρούδια που μεγάλωσαν σε μια φωλιά στα κεραμίδια του ξενώνα το Αμαράντου. Αυτοί οι μικροί δαίμονες μόλις ακούμπησε το πρωί ο ήλιος τη φωλιά τους βγήκαν αμέσως έξω και με μικρά πετάγματα γεμάτα ηχηρά τσιρίγματα ξεκίνησαν να εξερευνούν τη στέγη κι απ’ εκεί άρχισαν να κάνουν δοκιμαστικές πτήσεις αντοχής στα γύρω δέντρα και στα καλώδια των δικτύων. 






Το πέταγμά τους το οποίο παρακολουθούσε με προσοχή η μητέρα τους στην αρχή ήταν άτεχνο και μουδιασμένο αλλά καθώς περνούσε η ώρα και ζεσταίνονταν και κατάφερναν να πετάνε όλο και πιο μακριά στα κλαδιά της γυμνής καρυδιάς και του κοντινού πλατάνου. Αυτό όμως που τα εντυπωσίαζε ήταν το φύλλωμα μιας μικρής μουριάς καταστόλιστης με κίτρινα φύλλα στη μέση ενός παρτεριού όπου έμοιαζε να παίζουν κρυφτό ανάμεσα στα διάφανα φύλλα. 


Εκεί μόνο καθώς ησύχαζαν λίγο κατάφερα να κάνω μια σειρά ωραίες φωτογραφίες με μια Cannon G11 που δεν υπάρχει πια, τις οποίες σας αφιερώνω σαν μια μικρή υπενθύμιση πως έξω από τα ορατά ή τα αόρατα τείχη της άθλιας πόλης που επιμένουμε να αγαπάμε, υπάρχει ένας άλλος κόσμος που μας περιμένει να τον γνωρίσουμε… 



ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ, 18112010

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

OΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΣΤΟ «ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ»


O Αντώνης Παπαδάκος έβαλε ένα στοίχημα: να συγκεντρώσει στο Παντοπωλείο «Αμάραντες Γεύσεις» στην Κεντρική Αγορά της Καρδίτσας, όλους τους παραγωγούς της Καρδίτσας και να δώσει ράφι για τα προϊόντα τους και παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν στην αγορά και κυρίως στην οικονομία του τόπου το έχει κερδίσει.  

Η συνεργασία του Αντώνη με δραστήριους παραγωγούς του τόπου που σέβονται την παράδοση αλλά αγαπούν και την καινοτομία έβαλε τις βάσεις ώστε να γεννηθεί ένας καινούργιος χώρος με έμφαση στον τοπικό χαρακτήρα που απευθύνεται όχι μόνο στους Καρδιτσιώτες, αλλά σε όλη τη Θεσσαλία και στους επισκέπτες της πόλης οι οποίοι στους πάγκους και τα ράφια του θα γνωρίσουν τα προϊόντα της καρδιτσιώτικης γης. 

Για να γιορτάσουν τον δεύτερο χρόνο λειτουργίας των «Αμάραντων Γεύσεων» ο Αντώνης έχει διοργανώσει για αύριο Σάββατο 18 Νοεμβρίου, από τις 11 ως το απόγευμα, μια συνάντηση γνωριμίας από παλιές και νέες γεύσεις των παραγωγών και συνεργατών της Καρδίτσας του Παντοπωλείου και μας καλεί όλους να περάσουμε λίγες ώρες με τους ανθρώπους που υποστηρίζουν το πιο δυναμικό κομμάτι της διατροφής και της καινοτομίας στην Καρδίτσα και όλη τη Θεσσαλία.  

Θα είναι παρόντες: Η Οικοτεχνία «Παραδοσιακόν» του Γιάννη Ντάφου που παράγει εξαιρετικές μαρμελάδες από καρότο και κολοκύθι, καπνιστή πάπρικα, νέες σάλτσες και πολλά άλλα ενδιαφέροντα προϊόντα. Τα κορυφαίας ποιότητας και καινοτομίας Αλλαντικά Καρδίτσας «Τσιανάβας». Το «Μελιξίριον» με χειροποίητα  και κηραλοιφές. Άλευρα και ζυμαρικά θα έχει ο «Νερόμυλος Κέδρου» και ο Κώστας Ζυγογιάννης θα έχει προϊόντα ζύμης.  Κρασί και τσίπουρο θα έχουν οι συνεταιριστές αμπελουργοί από τον «Διόνυσο» καθώς και ο Χρήστος με τον Λάμπρο Εγγλέζο. Ο συνεταιρισμός σαλογκαροτρόφων Ελλάδας «SIGMA» θα έχει σαλιγκάρια και η ομάδα συμπληρώνεται με παραγωγούς αρωματικών βοτάνων και τα προϊόντα φυσικής ενέργειας από μέλι της «ΟΣΙΑ». 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 17112017

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΝΕΡΩΝ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ


Ο αρχαίος πρόγονος κουβαλούσε μέσα στην ψυχή του όλο το φόβο για τη φύση: Τα νερά, τον αέρα, τη φωτιά, και με την εμπειρία από τον κατακλυσμό που έπνιξε τον κόσμο και την αποκοτιά του Φαέθοντα που πυρπόλησε τη γη να βαθιά αποτυπωμένη μέσα του,  φρόνιμα διάλεγε το μέρος που θα φώλιαζε και θα έσπερνε τη γενιά του και πάνω απ’ αυτά τα θεμέλια από τη μια γενιά ως την άλλη φτάσαμε κι εμείς να ζούμε σε κάθε τόπο.  

Αυτός διάλεγε πάντα ένα μέρος που η μορφολογία του εδάφους θα εμπόδιζε τα νερά να του παρασύρουν το καλύβι, να του χαλάσουν το μαντρί και τις καλλιέργειες και φρόντιζε πάντα να καθαρίζει τα αυλάκια ώστε να τρέχουν στα ρέματα τα οποία μη μπορώντας να τα υποτάξει, τα σέβονταν και τα τιμούσε. Πολύ περισσότερο σέβονταν τα ποτάμια και τα καλόπιανε κάνοντάς μάλιστα θεούς και ήρωες για να τα προσκυνάνε και να τα προσέχουν και οι περαστικοί. Ένα εικόνισμα στην άκρη των γεφυριών ημέρωνε την ερημιά της νύχτας για τον διαβάτη, τον ξένο, τον περιπλανώμενο και φώτιζε τις διαθέσεις τους.   

Έτσι πορεύτηκαν αιώνες τώρα οι άνθρωποι φιλιωμένοι με τη φύση και σεβόμενοι τις διαθέσεις της φρόντιζαν πάντα να μην ξεπερνάνε το μέτρο που τους υπαγόρευε η ανάγκη. Μέχρι που η ύβρις τους θόλωσε τα μυαλά, το ξεπέρασαν με προκλητική ασέβεια και όλο και συχνότερα πλέον υφίστανται τις συνέπειες και θα μετράνε μικρές και μεγάλες τραγωδίες μέχρι που πια δεν θα υπάρχει κανένας να τις σημειώνει και είναι αμφίβολο αν θα βρεθούν πάλι ένας Δευκαλίωνας και μια Πύρρα ν’ αρχίσουν, μετά τον μεγάλο κατακλυσμό να ρίχνουν πέτρες πίσω τους και να φυτρώνουν άνθρωποι στη γη. 


ΥΓ. Η φωτογραφία από μια άλλη πλημμύρα, στην Ευρυτανία πριν από λίγε χρόνια  που μέσα σε λίγη ώρα φούσκωσαν όλα τα ρέματα και τα ποτάμια χωρίς όμως να αναφερθούν καταστροφές γιατί δίπλα τους δεν υπάρχουν πια ανθρώπινες δραστηριότητες. 

ΑΘΗΝΑ, 16112017

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΟΤΑΝ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΗΡΙΟ


Είχε χρόνια να δει τόσα νερά η κοίτη του ποταμού. Ικανοποιημένος από τη συνέπεια του χειμώνα, ο Άσπρος είχε φορέσει εκείνη την ημέρα τη λασπωμένη στολή του θηρίου, μούγκριζε βαριά και ορμούσε ακάθεκτος να διαλύσει τα βράχια που τον εμπόδιζαν, ενώ κομμάτιαζε τα πλατάνια που –ξεθαρρεμένα από την απραξία του- είχαν πλημμυρίσει το γιαλό.


Σε ένα μέτωπο, θαρρείς, τα θολά νερά του ορμούσαν μπροστά και με αφρούς, μαύρες δίνες και ριπίδες προσπερνούσε το ένα το άλλο σε εκείνον τον χαλασμό, σέρνοντας λιθάρια απ’ όλες τις πλαγιές των βουνών και κορμούς από δέντρα ολόκληρα που γλίστρησαν στους γκρεμούς και τους πήραν τα ρέματα μαζί τους. Όλης της γης τα υλικά κουβαλούσαν ο ποταμός και τα μικραδέρφια του στην πλάτη τους. Φύλλα από οξιές, βελανίδια και σκούρα λάσπη από την Παχτουρνάτσα και το Τσιγκόρι έφερνε ο Κόκκινος, φύλλα από σφεντάμια και χαλίκια από την Τούρλα το Δοβρόρεμα, μαύρο χώμα και χαλίκια από τα πίσω βουνά –τη Λέουσα και το Βαθύρεμμα- ο Σιμιώτης, πέτρες και ό, τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου είχαν ρίξει στον Άσπρο τα Τρία Ποτάμια και όλα τα μικρά και τα μεγάλα ρέματα από το Αρματολικό και πάνω, μέχρι το Χαλίκι – το λίκνο του ποταμού στις κορυφές της Πίνδου.


Είχε περάσει από τα συνεργεία που βασανίζουν ολοχρονίς το γιαλό του και άρπαξε βαρέλια, τενεκέδες, ελαστικά, βίδες, καλούπια, σκουπίδια, ό, τι έβρισκε μπροστά του, και τα άλεθε μαζί με τα ξύλα και τις πέτρες. Ήταν άτυχος· τα μηχανήματα που τόσο καιρό είχε βάλει στο μάτι, τα μηχανήματα που έγδερναν με βάρβαρο τρόπο το κορμί του και τον κόσμο του, οι εταιρείες είχαν προνοήσει για την κατεβασιά και τα είχαν αποσύρει. «Την επόμενη φορά», σκέφτηκε, και πήρε το δρόμο για τη θάλασσα.


Την επομένη, την μεθεπομένη… Δεν βιάζεται· ξέρει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα που θα ξηλώσει τα πάντα στο πέρασμά του και θα τα ξεβράσει στη θάλασσα, σαν σκουπίδια μιας εποχής που οι άνθρωποι είχαν «βαφτίσει» την καταστροφή της φύσης πολιτισμό…



Ο ΑΣΦΟΝΤΥΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΓΕΡΟΚΩΣΤΑ



Την Εύη Γεροκώστα τη γνωρίζω από πολλά χρόνια – τα χρόνια που ο εθελοντισμός στις περιβαλλοντικές οργανώσεις ήταν ανιδιοτελής και αθώος και βρεθήκαμε μαζί σε κάποιες δράσεις. Οι δρόμοι μας χώρισαν αλλά δεν χαθήκαμε, παρακολουθούσε ο ένας τις κινήσεις του άλλου και τα τελευταία χρόνια που η Εύη έχει αφοσιωθεί στην αφήγηση παραμυθογραμμένων ιστοριών της λογοτεχνίας μας έφερε κοντά πάλι ένας μοναδικός τόπος, ο πιο όμορφος ακέραιος παλιός οικισμός της Αμοργού, ο Ασφοντυλίτης.  

Εγώ πριν από μερικά χρόνια έκανα μια έρευνα για τον Ασφοντυλίτη και κυρίως για τα ακιδογραφήματα του Μιχάλη Ρούσσου μέσα στον οικισμό και στον πέριξ χώρο στην Έξω Μεριά της Αμοργού και έφτιαξα το ωραίο βιβλίο «Κέντημα στην πέτρα ήταν η ζωή του» (Εκδόσεις Μπατσιούλας) το οποίο ήταν αφιερωμένο σε αυτόν τον άνθρωπο που αν και καταδικασμένος σε ακινησία από μια ασθένεια των ποδιών, κατάφερε με το σφυράκι του και το καλέμι του να κεντήσει πάνω στις πέτρες τη ζωή του και τα όνειρά του και να τα αφήσει να ομορφαίνουν το σκληρό και έρημο σήμερα τοπίο.




Αυτή τη μικρή ιστορία του Μιχάλη Ρούσσου έπιασε η πολυτάλαντη Εύη Γεροκώστα και την έκανε παραμύθι για μικρούς και για μεγάλους βέβαια και την προσάρμοσε έτσι ώστε να μπορεί να γίνει μια μεγάλη αφήγηση για τη δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και σε χρόνους μάλιστα δύσκολους και απαιτητικούς. Το παραμύθι για τον Ασφοντυλίτη συμπληρώθηκε με πολύ ωραίες ζωγραφιές από τον Κώστα Μαρκόπουλο και οι εκδόσεις «Καλειδοσκόπιο» το έκαναν ένα πολύ όμορφο βιβλίο που κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες και σύντομα πρόκειται να παρουσιαστεί στους φίλους και τους αναγνώστες. 

ΑΘΗΝΑ, 15112017

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΦΑΙΔΩΝΑ ΠΑΤΡΙΚΑΛΑΚΗ


Ο Φαίδων Πατρικαλάκης  με ένα έργο του από την έκθεσή  «Ας τα πούμε όνειρα» 
που έγινε «Αστρολάβος» την άνοιξη του 2015.

Τον Φαίδωνα Πατρικαλάκη (1935 – 2017) τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια και από τότε παρακολουθούσα το εξαιρετικό έργο του, διάβαζα τα ενδιαφέροντα βιβλία του, μου άρεσε να τον ακούω  να μιλά για τη ζωγραφική, για την τέχνη και πιο πολύ για τα ταξίδια που έκανε στα πέρατα του κόσμου. Μαζί πήγαμε κάποτε και στη Λέρο που αγαπούσε πολύ.



Πολλές ήταν επίσης οι φορές που συναντιόμασταν στα Εξάρχεια όπου έμεινε και παλιότερα πηγαίναμε και σε καμιά ταβέρνα να κάτσουμε να μιλήσουμε εκτός από τα δικά του και γι’ αυτά που φτιάχνω εγώ. Τελευταία φορά που ανταμώσαμε ήταν στις αρχές του καλοκαιριού και μετά εγώ έφυγα για το χωριό. Τούτες τις ημέρες που επέστρεψα και προσπαθώ να επανασυνδεθώ με την πόλη τον είχα στο νου μου αλλά δυστυχώς σήμερα έμαθα από μια ανάρτηση του Κυριάκου Σιφιλτζόγλου ότι πέθανε στη Δράμα, στη γενέτειρά του. Του εύχομαι καλό ταξίδι στους ουρανούς και τον φαντάζομαι ότι ούτε κι εκεί πάνω θα πάψει να δημιουργεί και να τους γεμίζει με υπέροχα χρώματα όπως στα έργα του! 



ΑΘΗΝΑ, 14112017

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΓΛΥΚΕΡΙΑΣ



Μια ανθισμένη “καλημέρα” η σημερινή που ο καιρός μυρίζει επιτέλους χειμώνα, από την Ανατολική Φραγκίστα, με μια αγκαλιά αγιοδημητριάτικα από την αυλή της κυρά Γλυκερίας Κουτσιούμπα, τα οποία χάρη στην ανθεκτικότητά τους βγήκαν σχεδόν αλώβητα από τη μια διήμερη δυνατή βροχόπτωση και το χαλάζι που έπεσε εκείνες τις ημέρες. «Είναι το είδος τους τέτοιο» μου είπε η κυρά Γλυκερία, «βοηθάει και το χώμα και το νερό αλλά περισσότερο τα βοηθάει η παρέα που τους κάνω καθημερινά και έτσι μένουν περισσότερο απ’ όλα τα λουλούδια στον κήπο μου. Ως τα Χριστούγεννα καμιά φορά αντέχουν».

ΑΘΗΝΑ, 13112017