Google+ Badge

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΙΑΝΗ ΓΙΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ


Τα βουνά της Ρούμελης με την βαθιά ιστορία και τη μοναδική ομορφιά τους κάθε εποχή του χρόνου κρύβουν ένα σωρό εκπλήξεις και τις οποίες μπορείτε να ζήσετε αν πάρετε το δρόμο για τα ωραία χωριά που είναι σκαρφαλωμένα στις πλαγιές τους…




Ένα απ’ αυτά είναι και η Παύλιανη που τέτοιες μέρες ζει τη δόξα του πολύχρωμου φθινοπώρου και στα δάση που τη ζώνουν έχουν φυτρώσει πάμπολλα μανιτάρια και αυτά είναι που μας καλεί να γνωρίσουμε το Σαββατοκύριακο που έρχεται η φίλη Ελένη Αναστασίου μέσα από περπατήματα και αναζητήσεις στη φύση και στο τραπέζι.  

Οι συμμετέχοντες στην εξόρμηση θα έχουν την ευκαιρία:
- Να ζήσουν τη μοναδική εμπειρία διαμονής σε δεντρόσπιτο, σε υπόσκαφο hobbit ή στον ονειρεμένο χώρο του Καταφυγίου
- Να κάνουν πεζοπορία στο πυκνό ελατοδάσος και στα ξέφωτα λιβάδια της πανέμορφης Οίτης περιδιαβαίνοντας στο "μαγικό" κόσμο των μανιταριών του δάσους
- Να μάθουν τα μυστικά της αναγνώρισης,της συλλογής και της γευσιγνωσίας των μανιταριών.

Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να ζητήσουν πληροφορίες στα τηλέφωνα 6973040818 και 6974552443. 

ΑΘΗΝΑ, 20102017

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΡΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ



H Δυτική Φθιώτιδα ή η κοιλάδα του Άνω Σπερχειού μπορεί να είναι ένας Τόπος με πανάρχαια ιστορία αλλά στην οποία η αρχαιολογική σκαπάνη έχει ελάχιστα ταράξει τη γη της και τα όποια ευρήματα έχουμε στη διάθεσή μας είναι πολύ λίγα και τα πιο αξιόλογα απ’ αυτά φιλοξενούνται σε διάφορα μουσεία της χώρας, στη Λαμία και βεβαίως στην Αθήνα.

Δεν είναι όμως κι εύκολος Τόπος για τους αρχαιολόγους η μικρή μας πατρίδα καθώς οι γεωλογικές μεταβολές μέσα στους αιώνες ήταν έντονες και το δάσος έχει καταπιεί κυριολεκτικά ότι στοιχεία και λείψανα από αρχαίες εγκαταστάσεις υπήρχαν στην περιοχή και κατά συνέπεια οι ιστορικοί δεν διαθέτουν ικανά στοιχεία για να συνθέσουν την ιστορία από το βάθος του χρόνου μέχρι σήμερα. Σπαράγματα της μόνο αντλούνται από διάσπαρτες πηγές, με προεξάρχουσα βεβαίως την Ιλιάδα και τον Αχιλλέα καθώς και από τους μύθους.



Τούτο το ζητούμενο που αφορά όλη την περιοχή ήταν και το κύριο θέμα της ημερίδας «Ανάδειξη – προβολή αξιοθέατων χώρων Δικάστρου (μουσείο – νερόμυλοι) ως χώροι πολιτισμού, εκπαίδευσης και ιστορία περιοχών Δήμου Μακρακώμης» που έγινε την Κυριακή 15 Οκτωβρίου στο χωριό Δίκαστρο και απευθύνονταν κυρίως σε εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του νομού Φθιώτιδας. Ο λόγος που απευθύνονταν στους εκπαιδευτικούς προφανής: να γνωρίσουν από κοντά το Δίκαστρο, τον υποδειγματικά ανακαινισμένο και εν λειτουργία νερόμυλο και το μουσείο και να το συμπεριλάβουν στις εκπαιδευτικές εκδρομές των σκολείων που διδάσκουν.



Και αξίζει όντως μια τέτοια τιμή το Δίκαστρο, ένα χωριό με μακρά ιστορία και λείψανα μνημείων από τους απώτατους χρόνους της ιστορίας και ευρήματα από τους αρχαίους χρόνους τα οποία στεγάζονται στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Δικάστρου μαζί με πολλά άλλα των νεώτερων χρόνων και βεβαίως με πλήθος αντικειμένων από τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό των δύο τελευταίων αιώνων, πράγμα το οποίο το καθιστά ως ένα από τα πιο πλήρη μουσεία του είδους του και στους στόχους του Συλλόγου είναι η μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες καλύτερη οργάνωσή του και αύξηση της επισκεψιμότητας.





Στην ημερίδα που σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία μίλησαν: ο Χρήστος Γκιόλας, συνταξιούχος εκπαιδευτικός και πρόεδρος του Μουσείου Δικάστρου, Λεωνίδας Καρφής, αντιστράτηγος ε.α. ΕΛΑΣ, συγγραφέας με θέμα την ιστορία του Δικάστρου, εγώ γενικά για την ιστορία της περιοχής του Τυμφρηστού, ο Βασίλης Κανέλλος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, πρόεδρος του Συλλόγου Γραμμένης Οξιάς Αιτ/νίας για την ιστορία της δυτικής κοιλάδας του Σπερχειού, η αρχαιολόγος – κοσμήτορας του Μουσείου Κωνσταντίνα Συλεούνη για την ιστορική διαδρομή του Μουσείου Δικάστρου και την ιστορική, λαογραφική και εκπαιδευτική αξία εκθεμάτων και η Ελένη Μπενιάτα, σχολική σύμβουλος, πρόεδρος συλλόγου ιστορίας εκπαίδευσης «Μιχάλης Παπαμαύρος» με θέμα «Η μάθηση έξω από τους τέσσερις τοίχους του σχολείου».  Χαιρετισμό στην ημερίδα απηύθυνε ο Δήμαρχος Μακρακώμης Θύμιος Παπαευθυμίου ενώ παρόντες ήταν και άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι καθώς και πολλοί Δικαστριώτες και συντοπίτες από τα διπλανά χωριά. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αναφορικά με το Μουσείο, το νερόμυλο και το Δίκαστρο θα ακολουθήσουν σύντομα ειδικά αφιερώματα.. 

ΑΘΗΝΑ, 20102017

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΔΕΝ ΕΦΕΡΑΝ ΒΡΟΧΗ


Έκλεισα μια δίμηνη σχεδόν παραμονή στη μικρή πατρίδα στη διάρκεια της οποίας ασχολήθηκα με την πρώτη φάση της αναζωογόνηση των πατρογονικών κτημάτων, το καθάρισμα δηλαδή απ’ ότι άγριο, ασθενικό και άκαρπο είχε φυτρώσει στα παλιά χωράφια, με μια επίσκεψη στο απέναντι από τη Μεγάλη Κάψη χωριό, το ωραίο Δίκαστρο για μια ημερίδα που διοργάνωσαν οι συμπατριώτες από εκεί για την ιστορία και τη φύση του Τυμφρηστού και για την οποία θα αναφερθώ σε επόμενο σημείωμα.

Ένας ακόμη από τους λόγους που επισκέφθηκα το Δίκαστρο ήταν για να θαυμάσω από εκεί πλήρη το συγκρότημα του Τυμφρηστού με τις δυο κορυφές του ανατολικού μέρους, την χαμηλή που λέγεται Κουμπί και την ψηλή (2.315 μ.) η οποία καλείται Άνεμος και ένα τμήμα του προς την Ευρυτανία, το λεγόμενο Αγιοτριαδίτικο. Λίγο έξω από το Δίκαστρο, στο δρόμο προς το Περίβλεπτο και τα Πιτσιωτά είναι ένα σημείο με λίγα δέντρα που φαίνεται καλά αλλά οπωσδήποτε, όποιος ανηφορίσει με τα πόδια ή πάει, αν είναι δυνατόν από τον δασικό δρόμο ψηλότερα η θέα είναι πολύ καλύτερη και ασφαλώς πιο εντυπωσιακή.

Από εκεί λοιπόν είδα χθες τον Τυμφρηστό να έχει μια ζώνη από σύννεφα πάνω από τα 1.500 μέτρα, που γέννησε τη νύχτα το σώμα του βουνού, πράγμα το οποίο δεν μου μείωσε το ενδιαφέρον αλλά με στενοχώρησε πολύ γιατί αν και ήταν μια εντυπωσιακή εικόνα και σκέφτηκα προς στιγμή πως θα έβρεχε, στη συνέχεια της ημέρας απογοητεύτηκα. Η πολυπόθητη βροχή που περιμένουμε εδώ και τέσσερις μήνες δεν ήρθε ούτε και χθες κι έτσι το μαρτύριο της ανομβρίας θα συνεχιστεί και τις επόμενες ημέρες όπως ακούω και στο μετεωρολογικό δελτίο. Το γεγονός έχει φοβερές συνέπειες, τόσο στην καρποφορία των δέντρων αλλά και σε ολόκληρο το δάσος καθώς έχουν στερέψει όλες οι πηγές και βασανίζονται από την ανυδρία τόσο τα δέντρα αλλά κυρίως τα ζώα και τα πουλιά.

ΑΘΗΝΑ, 16102017


Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΛΗΜΑ!


Περπατήσαμε προχθές για αρκετή ώρα με τον Αλέκο Χύτη στο Λάκο, στα χωράφια από τα οποία ζούσαν κάποτε οι Χυταίοι μιλώντας για τα περασμένα και πιο πολύ για τον αγώνα που έδινε καθημερινά η μάνα του Σαββούλα να μεγαλώσει μόνη της τέσσερα παιδιά...

Ο Αλέκος θυμάται καλά εκείνη τη σκληρή εποχή και έχει συγκρατήσει στη μνήμη του σκηνές που συγκινούν ακόμη κι έναν που δεν έχει ζήσει τα δύσκολα χρόνια στον Πρόδρομο ή σε άλλο μέρος του Απεράντιου. Περπατώντας στον σιωπηλό τόπο ο Αλέκος μου έδειχνε που έσπερναν καλαμπόκι, που τριφύλλι, τα καρποφόρα δέντρα στα οποία μια σκελετωμένη καστανιά επιμένει να είναι ζωντανή, βγάζει φύλλα αλλά έχει χρόνια να καρπίσει. Μου έδειξε κι ένα κλήμα που κρέμονταν από ένα καχεκτικό δέντρο και ήταν εκεί χάρη στον μακαρίτη Μήτσο Μάνδαλο ο οποίος τράβηξε μια καταβολάδα από το μητρικό κλαρί το οποίο σωριάστηκε στο χώμα επειδή ξεράθηκε το δέντρο που το φιλοξενούσε κι έτσι σώθηκε για να θυμίζει τα σταφύλια που έβγαζε κάποτε και με αυτά έφτιαχναν το λίγο αλλά  ωραίο κόκκινο κρασί για το σπίτι τους και τους επισκέπτες που πέρναγαν από εκεί.

Ήταν πολύ ωραία η κίνηση του Μήτσου να ρίξει καταβολάδα, είπαμε εξετάζοντας το κλήμα πάνω στο οποίο δεν είχαν αφήσει τα πουλιά ούτε το κουκούτσι από καμιά ρώγα. Καθώς όμως ψάχναμε να δούμε από πού προήλθε η καταβολάδα είδαμε με έκπληξη πως στο ξερό κουφάρι του μητρικού κλήματος μια φλέβα που φαίνεται δεν είχε στεγνώσει έβγαλε φέτος ένα κλωναράκι με λίγα φύλλα, δείγμα πως κακώς το θεωρούσαμε νεκρό.




Δεν ξέρω αν συμβαίνει αυτό στα κλήματα, ένα είδος νεκροφάνειας δηλαδή και πόσα χρόνια διαρκεί αλλά όπως και να έχει το πράγμα, αυτό το βλασταράκι το είδαμε ως θαύμα και σαν σημάδι ότι ο Τόπος έχει ακόμη τις δυνάμεις να γεννήσει καινούργια ζωή. Πιστεύω πως δε πως δεν θα αργήσει και η στιγμή που ένα χέρι, σαν του Μήτσου θα πάρει το κλαράκι να το σηκώσει ψηλά να στεργιώσει και να γεμίσει τον κόσμο με σταφύλια.  

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΠΡΑΣΙΑΣ, 13102017

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

ΛΙΓΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΑΛΟΓΑ…

Ο Αχιλλέας Μασούρας και ο Πάνος Μάνδαλος με τον Ντορή.

Το ανέβασμά μας στις πλαγιές πάνω από το Παλιοκάτουνο της Πρασιάς προχθές είχε ως στόχο την ανάγνωση του τοπίου και την καταγραφή κάποιων στοιχείων για το βιβλίο του Προδρόμου και με την ευκαιρία αναζητήσαμε και την αγέλη των ημιάγριων αλόγων και μουλαριών που κυκλοφορεί εκεί όλο το καλοκαίρι και το χειμώνα κατεβαίνει στα χωριά.

Την αγέλη αυτή, στην οποία αρχηγός είναι ο Ντορής του μακαρίτη Μήτσου Μάνδαλου την είχαμε συναντήσει με τον Δημήτρη Παπαδιά πριν από οκτώ χρόνια σε ένα άλλο προσκύνημά μας στο Παλιοκάτουνο και μάλιστα προέκυψε τότε και ένα ωραίο θέμα τότε για τα περιοδικά. Τα ξαναείδαμε κι άλλες φορές στα γνωστά μέρη αλλά προχθές τα ψάξαμε αλλά ήταν άφαντα. Εξαιτίας των αγελάδων που βρωμίζουν τα λιβάδια που βόσκουν έφυγαν από το Παλιοκάτουνο και πήγαν προς τα χωράφια στα Φλοτσέϊκα, κάτω από τις κορυφές του Κόκκινου Στανού κι εκεί τα βρήκαμε, χωμένα σε μια πυκνή συστάδα από πουρνάρια για να προφυλαχτούν από τον ήλιο.

Του σφύριξε ο Αχιλλέας Μασούρας που ανάμεσα στην αγέλη είναι και ένα δικό του, καστανόχρωμο, βγήκε αυτό επιφυλακτικά, τον πλησίασε, έφαγε χωρίς πολύ ενθουσιασμό το καλαμπόκι που του πρόσφερε και ξανακρύφτηκε στη συστάδα των πουρναριών. Πιο θαρραλέος ο μαύρος Ντορής βγήκε μετά από λίγο και δοκίμασε κι αυτός το καλαμπόκι κι έκατσε λίγο να τον χαϊδέψουν ο Αχιλλέας και ο Πάνος Μάνδαλος ενώ είχε το νου του διαρκώς στην αγέλη από την οποία κανένα άλλο, πλην ενός γαϊδάρου, δεν ξεμύτισε καθώς αυτά στο πέρασμα των χρόνων έχουν εντελώς εξαγριωθεί ενώ αρκετά είναι κι εκείνα που έχουν γεννηθεί στην ελευθερία και φοβούνται ακόμη και τον ίσκιο του ανθρώπου.

Η αγέλη βγήκε στα χωράφια όταν εμείς ήμασταν στην απέναντι πλαγιά!
Απομακρυνθήκαμε διακριτικά και τα αφήσαμε να βγουν από τη συστάδα όταν αυτά κρίνουν και να φάνε από το καλαμπόκι που σκορπίσαμε στο χωράφι και νοερά τους υποσχεθήκαμε πως θα ξαναπάμε να τα βρούμε και αυτή τη φορά αντί για καλαμπόκι θα έχουμε στη σακούλα κριθάρι ή βρώμη την οποία αγαπούν περισσότερο από κάθε άλλο!


ΚΕΔΡΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, 12102017 

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ



Ανεβήκαμε χθες το πρωί στις πλαγιές πάνω από το Παλιοκάτουνο και έγραψα το λόγο αλλά ο χώρος δεν μου επέτρεψε να είναι πλήρης η περιγραφή της ωραίας αυτής ανάβασης η οποία έγινε σε μια απόλυτη ημέρα του φθινοπώρου - όσον αφορά τη θερμοκρασία, τον ελαφρό βοριά και κυρίως τη διαύγεια της ατμόσφαιρας. Ήταν δε τέτοια η καθαρότητα της ατμόσφαιρας που νομίζαμε πως το φεγγάρι που μικραίνει αυτές τις ημέρες, είχε ξεμείνει στα ανατολικά του ουρανού να δει κι αυτό πόσο καθαρά φαίνονται τα πράγματα χωρίς να φοβάται να το μειώσουν οι ακτίνες του ήλιου που θριάμβευε στο εκπληκτικό πρωινό.
ΚΕΔΡΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, 11102017

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΑΓΝΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΛΙΟΚΑΤΟΥΝΟ

Στη φωτογραφία, ένα τόξο κορυφών από τα Λακώματα (αριστερά) ως την Ψηλόραχη (δεξιά). 

Πήραμε, κυριολεκτικά, χθες τα βουνά! Με οδηγό τον Πάνο Μάνδαλο στο αυτοκίνητο του Αχιλλέα Μασούρα και τον ίδιο στην πίσω θέση, πήγαμε στο Παλιοκάτουνο, την όμορφη, κλειστή, κατάφυτη κοιλάδα του Πλατανιά όπου Κεδριώτες, Πρασιώτες, αλλά κυρίως Προδρομίτες έγραψαν και ορισμένοι γράφουν ακόμη, σελίδες από έπος της επιβίωσης με την κτηνοτροφία στα βουνά του Απεράντιου όπως λέγονται τα δυτικά Άγραφα.

Ανεβήκαμε ως τη μέση σχεδόν της πλαγιάς Βρυτσούλια που σκεπάζει το Παλαιοκάτουνο, στο Ψιμοχώραφο, όπου έχει μαντριά ο Πάνος  να αγναντέψουμε το τόξο των κορυφών που στεφανώνουν τον τόπο και ήμασταν τυχεροί. καθώς η μέρα ήταν εξαιρετικά καθαρή και μπορέσαμε να δούμε λεπτομέρειες που τις έκαναν ομορφότερες τα χρώματα που αρχίζει και δίνει το φθινόπωρο στην πλάση και σε αυτόν τον υπέροχο τόπο ήταν έντονα.

Στόχος μας, εκτός από την απόλαυση της ωραίας ημέρας στα βουνά ήταν να σημειώσουμε στο χάρτη της μικρής πατρίδας που λέγεται Πρόδρομος και για την οποία ετοιμάζουμε μια ωραία έκδοση, τα σημεία εκείνα όπου οι πρόγονοι των σημερινών Προδρομιτών  έδωσαν τον αγώνα της ζωής σε χρόνους δύσκολους και κατάφεραν να δημιουργήσουν ιδιαίτερες ομάδες συμβίωσης και εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων που διέθετε ο Τόπος τους.

Ο Αχιλλέας Μασούρας αριστερά, και ο Πάνος Μάνδαλος.  
Η έκδοση οδεύει προς την ολοκλήρωσή τους και ελπίζουμε πως μέχρι τα Χριστούγεννα θα είναι έτοιμη να την απολαύσουμε και να διδαχθούμε από τον τρόπο που αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν να ημερώσουν με την παρουσία τους και τα κοπάδια τους τον Τόπο, που βουβός σήμερα μελαγχολεί καθώς ο χρόνος και οι καιροί σβήνουν τα σημάδια που άφησαν πίσω τους και είναι ανεπανάληπτα…


ΚΕΔΡΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, 11102017