Google+ Badge

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΡΟ

Με τον Γιώργο Γιαννακόπουλο, Δημήτρη Καρρά και Χρήστο Γκιόλα στην πλατεία του Δικάστρου όπου εκτίθενται οι φωτογραφίες από το Δίκαστρο και τη Δυτική Φθιώτιδα.  
Ο Πρόεδρος του Λαογραφικού Μουσείου Δικάστρου Χρήστος Γκιόλας μιλά για την έκθεση.
Με δυο ενότητες φωτογραφιών ξεκίνησε χθες η έκθεση φωτογραφίας στην πλατεία του Δικάστρου που συμπεριέλαβε στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του χωριού το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Δικάστρου και η υποδοχή τους από πλευράς των Δικαστριωτών και των επισκεπτών ήταν συγκινητική καθώς μέσα απ’ αυτές, «ανακάλυπταν» το χωριό τους και τις ομορφιές της Δυτικής Φθιώτιδας. Η μια ενότητα, του Δημήτρη Καρρά παρουσιάζει ωραίες εικόνες και λεπτομέρειες από το Δίκαστρο και η άλλη με τη δική μου ματιά, εικόνες από το χωριό Γαρδίκι χωμένο στα χιόνια και από την Γραμμένη Οξυά το φθινόπωρο.




Είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια έκθεση φωτογραφίας στο Δίκαστρο και ο ενθουσιασμός για τη συνέχεια ήταν φανερός απ’ όλους. Ήδη έγιναν οι πρώτες συζητήσεις και έπεσαν και οι σχετικές ιδέες για το θέμα της έκθεσης την επόμενη χρονιά και όπως δείχνουν τα πράγματα και οι συμμετοχές θα είναι πολλές και το θέμα θα αγκαλιάσει όλα τα χωριά και κυρίως τους ανθρώπους που ζουν και προκόβουν στη Δυτική Φθιώτιδα.    

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 19082017

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΡΟ

Το Δίκαστρο και το Βελούχι, από τον Δημήτρη Καρά.
Το Δίκαστρο, ένα όμορφο χωριό της Δυτικής Φθιώτιδας είναι αντικρινό από τη Μεγάλη Κάψη, στα βόρεια κατά Θεσσαλία μεριά και οι δεσμοί με τους περισσότερους ανθρώπους του καλλιεργήθηκαν στα μαθητικά χρόνια στο Γυμνάσιο Αγίου Γεωργίου και παραμένουν ακόμη ισχυροί . Έτσι λοιπόν με χαρά συμμετέχουμε στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι Δικαστριώτες με μεγάλη επιτυχία κάθε καλοκαίρι αλλά και όλο το χρόνο κρατάμε μια γόνιμη επικοινωνία. 

Τσοπάνος και τσοπανόσκυλο στη Γραμμένη Οξυά, από τον Ηλία Προβόπουλο.
Φέτος οι φίλοι από το Δίκαστρο μεταξύ των άλλων ωραίων πολιτιστικών δραστηριοτήτων έχουν διοργανώσει και έκθεση φωτογραφίας με θέμα στοιχεία του Δικάστρου αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Φθιώτιδας η οποία θα εγκαινιαστεί σήμερα, 18 Αυγούστου στις 19.30 το απόγευμα στην πλατεία του χωριού και τις φωτογραφίες υπογράφουν ο Δημήτρης Καράς με θεματογραφία το Δίκαστρο κι εγώ με άλλες περιοχές του τόπου μας. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 18082017

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΣΤΟΝ ΕΞΩΣΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ


Δεκαπενταύγουστο στην Τήνο πήγα μια φορά πρόπερσι και είχα και κέφια και έκανα άπειρες φωτογραφίες από τον εορτασμό αλλά κρατήθηκα, τις έβαλα στο συρτάρι καθώς ένοιωσα πως δεν είχα κανένα δικαίωμα να φωτογραφίζω τους προσκυνητές χωρίς να τους ξέρω ή να αποτελούν έστω είδηση. Ο κόσμος που περπατάει με τα γόνατα από το λιμάνι ως την Παναγία δεν είναι θέμα προς σχολιασμό γιατί κανένας δεν γνωρίζει τι σταυρό κουβαλάει στην πλάτη του. Ούτε οι τσιγγάνοι που κατασκηνώνουν όπου βρουν και δίνουν μαζί με τις πάμπολλες γυναίκες από την Αιθιοπία με τα φανταχτερά ρούχα ένα ξεχωριστό χρώμα στη γιορτή έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον άμα δεν έχει ψυχή το θέμα. Όσο για τους παπάδες, ειδικά τους μεγαλόσχημους με τα βαρύτιμα άμφια η εικόνα μάλλον αποτρέπει καθώς προκαλούν με τη χλιδή που προβάλλουν δημόσια και ας λένε ότι θέλουν, ότι το κάνουν για τη λαμπρότητα της ημέρας και για να τιμήσουν την Παναγία και άλλα τέτοια.


Δεν είχα σκοπό ομολογώ να κάνω αυτό που λέμε στη γλώσσα των ΜΜΕ ρεπορτάζ, σαν αργόσχολος περιφερόμουν τρεις ημέρες στην πόλη της Τήνου και στην Παναγία και σήκωνα τη μηχανή σε θέματα που ενδιέφεραν εμένα ή αποτελούσαν θέμα κατά την προσωπική μου αντίληψη και βεβαίως θα μπορούσαν να με εμπνεύσουν να γράψω και ένα κείμενο. Σκέφτηκα να τα παρατήσω κάποια στιγμή, όταν από εκεί που δεν το περίμενα, βγήκε το θέμα και μάλιστα όπως το ήθελα. Μια όμορφη κοπέλα, νέα μητέρα φαίνεται πως ένιωσε το βλαστάρι της να πεινάει την ώρα που προσκυνούσε μέσα στην Παναγία μαζί με το μεγαλύτερο γιό της και βγήκε στον εξώστη, έκατσε σε ένα παγκάκι, του έδωσε το στήθος της κι έτσι το μωρό σταμάτησε να κλαίει. Σε αυτή την μεγάλη στιγμή μιας μητέρας έστρεψα διακριτικά και με σεβασμό το φακό μου επάνω της, έκανα βιαστικά δυο – τρία κλικ και αποσύρθηκα. Από εκείνη τη στιγμή τίποτα άλλο δεν με ενδιέφερε στην Τήνο και φυσικά ούτε πρόκειται να ξαναπάω. Μια φωτογραφία με κάλυψε για πάντα…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 15082017

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ…



Μιλάω συχνά με ηλικιωμένους στο χωριό μου και αλλού καθώς απ’ αυτούς συγκεντρώνω κάποια στοιχεία που μου είναι χρήσιμα γι’ αυτά που γράφω και κατά συνέπεια κάνω συγκρίσεις και βγάζω και κάποια συμπεράσματα. Δεν θα πάω μακριά, θα σας μεταφέρω τα λόγια της κυρά Μαρίας Τσιρώνη (1915), η οποία ξεπέρασε αισίως ένα αιώνα ζωής και η μνήμη της παραμένει δυνατή και διαυγής, ειδικά για τα παιδικά και νεανικά της χρόνια.  Έκατσα κοντά της μια μέρα και με την βοήθεια του γιού της Γιάννη, μιλήσαμε για το χωριό και τους χωριανούς την προπολεμική περίοδο, ήτοι τη δεκαετία του ’30 και απ’ αυτή τη συζήτηση σας μεταφέρω ένα απόσπασμα σχετικά με το θέμα μας.

Σε μια τεράστια έκταση στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού που είναι το έδαφος της Μεγάλης Κάψης, δραστηριοποιούνταν παραπάνω από 300 άνθρωποι που ήταν τότε ο πληθυσμός της και όλοι, μα όλοι άναβαν μια  και δυο φωτιές την ημέρα για τις ανάγκες τους. Όχι μέσα στο χωριό, αλλά στα χωράφια τους που ήταν διασκορπισμένα μέσα στα δάση όπου και είχαν τις καλύβες τους και τις άναβαν για να μαγειρέψουν, να ψήσουν ψωμί, να τυροκομήσουν, να βλέπουν ο ένας τον άλλο τη νύχτα.

Σημειώνουμε πως τις περισσότερες φωτιές τις άναβαν στο ύπαιθρο γιατί οι περισσότερες καλύβες ήταν κλαδόπλεχτες ή ήταν γεμάτες από χορτάρια και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος να αρπάξουν φωτιά κάτι που πρόσεχαν ιδιαίτερα γιατί δεν περίσσευε ο κόπος να τις ξαναφτιάξουν. Τις άναβαν όμως σε τέτοια σημεία, ώστε να μην τις φουντώνει ο αέρας και τις έβαζαν όσα ξύλα ήταν αναγκαία ενώ παρέμεινε δίπλα τους πάντα ένας άνθρωπος για να τις προσέχει. Όταν δεν τελείωναν την δουλειά τους, τις σκέπαζαν με χώμα ή τις έσβηναν με νερό αν ήταν κοντά η πηγή κι έτσι δεν αποτελούσαν κίνδυνο για πυρκαγιά ακόμη κι αν φυσούσε δυνατά. Για την ιστορία αναφέρουμε πως ο καπνός απ’ αυτές τις φωτιές ήταν που έδινε και το στίγμα και κατά πως δήλωνε και την κατάσταση που ήταν σε κάθε καλύβα.

Την είχαν την πυρκαγιά στο νου τους πάντα οι άνθρωποι, γιατί αν έπιανε φωτιά δεν θα έκαιγε το δάσος (όπως επιπόλαια λέμε σήμερα) αλλά θα έκανε στάχτη την περιουσία τους, ήτοι τα χωράφια που καλλιεργούσαν, τα αμπέλια, τα δέντρα τους, τα μαντριά και εκείνες τις εποχές ήταν καταδικασμένοι στην πείνα γιατί ούτε στους άλλους περίσσευαν για να τους δώσουν να πορευτούν τη δύσκολη περίοδο, ούτε και το κράτος μπορούσε με κάποιο τρόπο τότε να τους ανακουφίσει. Έτσι, η πρόληψή των πυρκαγιών ήταν μέσα στην καθημερινότητα και όλοι πρόσεχαν να μη συμβούν και αν αυτό τύχαινε να γίνει, τότε τα πράγμα ήταν μαύρα για όλους καθώς ένα τέτοιο φαινόμενο δεν γνωρίζει σύνορα.

Τι τα λέω αυτά; Για να θυμίσω ότι αν ο άνθρωπος δεν έχει συναίσθηση του τόπου και μέτρο στις δραστηριότητες του, μοιραίο είναι να βρίσκεται καθημερινά μπροστά σε προβλήματα που προκύπτουν από τις απρόοπτες εκφράσεις της φύσης (πυρκαγιές, πλημμύρες, κατολισθήσεις κλπ) και να μη μπορεί να τα αντιμετωπίσει καθώς έχει πλέον ξεμάθει να υφίσταται και τις συνέπειες γιατί εδώ έρχεται το κράτος να τον ανακουφίσει επενδύοντας προφανώς σε ποικίλα ανταλλάγματα. Έτσι, είναι βέβαιο ότι κανένας δεν πρόκειται να κουνηθεί από τη θέση του να αντιμετωπίσει τη φωτιά που θα του κάψει το σπίτι γιατί πριν συμβεί αυτό, δεν ένιωσε και υποχρεωμένος να καθαρίσει την αυλή του ή το χωράφι του από τα ξερά χόρτα. Καθώς λοιπόν η εμπειρία από την πραγματική ζωή και τις υποχρεώσεις της απομακρύνεται από την καθημερινότητά μας, μοιραίο είναι να συμβαίνουν όλα αυτά…


ΥΓ. Η φωτογραφία από τις πυρκαγιές στη Ζάκυνθο, δανεική. Ευχαριστώ όποιον την τράβηξε.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 15082017

Η ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ



Χρόνια Πολλά: Δέσποινα, Δέσπω, Δεσποίνου, Δεσποινιώ, Ντέπη, Πέπη, Ζέπω, Πιπίνα, Ελώνα, Ελλώνα, Ελόνα, Θεοτόκης, Θεοτοκία, Κρυστάλλω, Κρουστάλλω, Κρουστάλω, Κρυσταλία, Κρυσταλλία, Κρουσταλένια, Κρίστι, Κρύστα, Μαρία (για παντρεμένες γυναίκες), Μάριος, Μάρω, Μαριώ, Μαριωρή, Μαρίκα, Μαριγώ, Μαριγούλα, Μαρούλα, Μαρίτσα, Μανιώ, Μαριέττα, Μαρούσα, Μάρσια, Μαργέτα, Μαριέττα, Μαργετίνα, Μιρέλλα, Μυρελλα, Μιρέιγ, Μιρέϊγ, Μιρεϊγ, Παναγιώτης, Πάνος, Πανούσος, Παναγής, Πανάγος, Γιώτης, Πανίκος, Παναγιώτα, Γιώτα, Παναγιούλα, Γιούλα, Παναγούλα, Πάνη, Τότα, Τούλα, Πρέσβεια, Πρεσβεία, Συμέλα, Σιμέλα, Σουμελά, Γεσθημανή, Ιεσθημανή, Γεθσημανή, Μαρινίκη, Καθολική, Ηλιοστάλακτη (www.eortologio.gr).

ΥΓ. Η φωτογραφία συμβολική από ένα χορό που έχει κεντήσει κάποτε ο Μιχάλης Ρούσσος στις πέτρες του Ασφοντυλίτη στην Αμοργό.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 15082017

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΑΧΘΟΥ




Είπα μέρες που οι περισσότεροι βρίσκεσται κάπου κοντά στη θάλασσα ή σε κανένα νησί, να σας μεταφέρω νοερά και να σας προκαλέσω να γνωρίσετε και τα ποτάμια της Ελλάδας που δεν υστερούν καθόλου σε ομορφιά και δροσιά από τη θάλασσα. Όπως στην περίπτωση του Αράχθου (η φωτογραφία στη στροφή του ποταμού κάτω από τη Σκούπα) και μην σας προβληματίζουν τα θολά, λόγω της καταιγίδας νερά του. Είναι κατά πως λένε οι γνωρίζοντες, πολύ ανώτερα του αλμυρού νερού που ως γνωστόν ξηραίνει το δέρμα και το καίει ενώ η λάσπη που κουβαλάει ο ποταμός από τα βουνά της Ηπείρου, καλύτερη από οποιαδήποτε κρέμα απ’ αυτές που συνήθως βάζουν να τσιτώσει και να φτιάξει το δέρμα. Δοκιμάστε το μια φορά και πιστεύω πως θα με πιστέψετε… (14042012)

ΣΚΟΥΠΑ ΑΡΤΑΣ, 14082012

ΕΝΑΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ ΕΚΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ…


Τον βρήκαμε εκεί (πριν από τρία χρόνια η φωτογραφία) και εύχομαι να είναι ακμαίος ο συμπαθής γάιδαρος από το Κερασοχώρι και βεβαίως να μην περιμένει ακόμη να φορτωθεί τον αφηρημένο που έχασε το λεωφορείο να τον πάει στα πανηγύρια, τα οποία, δεν ξέρω, από ποια ανάγκη και προς τι, γίνονται «υποχρεωτικά» σε όλα τα χωριά τούτες τις ημέρες… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 14082017