Google+ Badge

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ



Να είναι καλά ο φίλος Σπύρος Νεραϊδιώτης, ο ακούραστος εργάτης του πολιτισμού στην Άρτα και τα Τζουμέρκα, από τη Νεράιδα Τζουμέρκων (Γρεβενοσέλι) που μόλις μου θύμισε πως σαν τέτοιες ημέρες πριν από 10 χόνια, το 2007, είχα πάει με τον Θύμιο Κάκο με τους συνεργάτες του στην εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα» της ΕΡΤ, στα χωριά της Διευρυμένης Κοινότητας Νεράιδας Τρικάλων και κάναμε μια εξαιρετική εκπομπή. Τώρα όλα αυτά έπαψαν και τίποτα δεν δείχνει ότι θα τα αντικαταστήσει, στην τηλεόραση τουλάχιστον γιατί στη ζωή, δεν θα το αφήσουμε... Η φωτογραφία, το απόβροχο μιας ωραίας ημέρας στη Νεράιδα με φόντο το ωραίο χωριό που ποτέ δεν ξεχνούμε…

ΑΘΗΝΑ, 18112017

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ…



Στον Ναυτίλο (Χαριλάου Τρικούπη 28) τα Σάββατα μπορείς να συναντήσεις τους μισούς φίλους που μας έχουν απομείνει μετά την ΠΦΑ και κυκλοφορούν με το κεφάλι ψηλά στην Αθήνα, να πεις μια κουβέντα μαζί τους και να πάρεις από τους πιο διαβασμένους μια ιδέα για κανένα καλό βιβλίο που βγήκε στην κυκλοφορία. Έτσι έγινε και σήμερα το μεσημέρι, όταν βρήκα εκεί τον Άρχοντα των εκδόσεων Κύριο Βασίλειο Χατζηϊακώβου ο οποίος χωρίς πολλά λόγια με έβαλε να ξαναδιαβάσω το βιβλίο της καλής μας φίλης Νάντιας Κατσαρού «Νιάου βρε γατσούλα» (Εκδόσεις Παρουσία) και αύριο το μεσημέρι στον καφέ που κανονίσαμε να πιούμε σε κανένα υπόστεγο της πόλης από το φόβο της βροχής θα μου κάνει ερωτήσεις αν το κατάλαβα και αν απαντήσω σωστά θα μου πει πως θα βγάλω το χειμώνα! (Τη στιγμή, σημειώνουμε, δεν αποθανάτισε ο Γιώργος Τσάκαλος, αλλά ένας περαστικός, εθισμένος στα αιφον ο οποίος έπιασε με τρεμάμενα χέρια τη μηχανή ρωτώντας πως δουλεύει. Βλέπετε την καλύτερη!).

ΑΘΗΝΑ, 18112017

ΤΑ ΞΕΠΕΤΑΡΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΡΑΝΤΟΥ



Μου αρέσει να βλέπω στην κακομοίρα πόλη μας πουλιά να πετάνε εδώ κι εκεί γιατί μου θυμίζουν εξοχή και χωριό – ακόμα και τα άθλια περιστέρια που βρωμίζουν διαρκώς το μικρό μου μπαλκόνι μου προκαλούν κάποιες στιγμές συμπάθεια αλλά είναι φευγαλέα...
Αυτά όμως που με ενθουσιάζουν και μπορεί να μείνω αρκετή ώρα να τα παρακολουθώ είναι τα μικρά σπουργίτια και μάλιστα όταν αυτά νοιώθουν πως έφτασε η ώρα να πρωτοπετάξουν και αρχίζουν να γράφουν τις πρώτες τροχιές τους στον αέρα της πόλης. 


Ξέρω επίσης πως αρκετά σπουργίτια φωλιάζουν στα κεραμίδια του κτιρίου «Κωστή Παλαμά», γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού και παρακολουθώ συνήθως από τα τραπεζάκια του «Προδόρπιου» ή απλά «Σουβλάκια» όπου κάποιες στιγμές μεταφέρω εκεί το γραφείο!
Τα παρακολουθώ λοιπόν να πετάνε από τα κεραμίδια και να έρχονται κοντά στα τραπέζια να τσιμπήσουν κανένα ψίχουλο, να το διεκδικούν στο πεζοδρόμιο από τα πανβρώμικα περιστέρια που κυκλοφορούν κι αυτά εκεί για τον ίδιο λόγο και ομολογώ, πως κάποιες στιγμές κατάφερα να πιάσω ένα - δυο τα οποία παραδόξως δεν τρόμαξαν και είδαν τη στιγμιαία αιχμαλωσία σαν κάτι φυσικό και αφού απομακρύνθηκαν λίγο, επέστρεψαν. 






Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τα σπουργίτια της υπαίθρου τα οποία είναι σαφώς πολύ πιο πονηρεμένα από αυτά της πόλης. Ήξερα πως πάντα συμβαίνει αυτό και προχθές απλά επιβεβαιώθηκα παρακολουθώντας τέσσερα ξεπεταρούδια που μεγάλωσαν σε μια φωλιά στα κεραμίδια του ξενώνα το Αμαράντου. Αυτοί οι μικροί δαίμονες μόλις ακούμπησε το πρωί ο ήλιος τη φωλιά τους βγήκαν αμέσως έξω και με μικρά πετάγματα γεμάτα ηχηρά τσιρίγματα ξεκίνησαν να εξερευνούν τη στέγη κι απ’ εκεί άρχισαν να κάνουν δοκιμαστικές πτήσεις αντοχής στα γύρω δέντρα και στα καλώδια των δικτύων. 






Το πέταγμά τους το οποίο παρακολουθούσε με προσοχή η μητέρα τους στην αρχή ήταν άτεχνο και μουδιασμένο αλλά καθώς περνούσε η ώρα και ζεσταίνονταν και κατάφερναν να πετάνε όλο και πιο μακριά στα κλαδιά της γυμνής καρυδιάς και του κοντινού πλατάνου. Αυτό όμως που τα εντυπωσίαζε ήταν το φύλλωμα μιας μικρής μουριάς καταστόλιστης με κίτρινα φύλλα στη μέση ενός παρτεριού όπου έμοιαζε να παίζουν κρυφτό ανάμεσα στα διάφανα φύλλα. 


Εκεί μόνο καθώς ησύχαζαν λίγο κατάφερα να κάνω μια σειρά ωραίες φωτογραφίες με μια Cannon G11 που δεν υπάρχει πια, τις οποίες σας αφιερώνω σαν μια μικρή υπενθύμιση πως έξω από τα ορατά ή τα αόρατα τείχη της άθλιας πόλης που επιμένουμε να αγαπάμε, υπάρχει ένας άλλος κόσμος που μας περιμένει να τον γνωρίσουμε… 



ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ, 18112010

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

OΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΣΤΟ «ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ»


O Αντώνης Παπαδάκος έβαλε ένα στοίχημα: να συγκεντρώσει στο Παντοπωλείο «Αμάραντες Γεύσεις» στην Κεντρική Αγορά της Καρδίτσας, όλους τους παραγωγούς της Καρδίτσας και να δώσει ράφι για τα προϊόντα τους και παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν στην αγορά και κυρίως στην οικονομία του τόπου το έχει κερδίσει.  

Η συνεργασία του Αντώνη με δραστήριους παραγωγούς του τόπου που σέβονται την παράδοση αλλά αγαπούν και την καινοτομία έβαλε τις βάσεις ώστε να γεννηθεί ένας καινούργιος χώρος με έμφαση στον τοπικό χαρακτήρα που απευθύνεται όχι μόνο στους Καρδιτσιώτες, αλλά σε όλη τη Θεσσαλία και στους επισκέπτες της πόλης οι οποίοι στους πάγκους και τα ράφια του θα γνωρίσουν τα προϊόντα της καρδιτσιώτικης γης. 

Για να γιορτάσουν τον δεύτερο χρόνο λειτουργίας των «Αμάραντων Γεύσεων» ο Αντώνης έχει διοργανώσει για αύριο Σάββατο 18 Νοεμβρίου, από τις 11 ως το απόγευμα, μια συνάντηση γνωριμίας από παλιές και νέες γεύσεις των παραγωγών και συνεργατών της Καρδίτσας του Παντοπωλείου και μας καλεί όλους να περάσουμε λίγες ώρες με τους ανθρώπους που υποστηρίζουν το πιο δυναμικό κομμάτι της διατροφής και της καινοτομίας στην Καρδίτσα και όλη τη Θεσσαλία.  

Θα είναι παρόντες: Η Οικοτεχνία «Παραδοσιακόν» του Γιάννη Ντάφου που παράγει εξαιρετικές μαρμελάδες από καρότο και κολοκύθι, καπνιστή πάπρικα, νέες σάλτσες και πολλά άλλα ενδιαφέροντα προϊόντα. Τα κορυφαίας ποιότητας και καινοτομίας Αλλαντικά Καρδίτσας «Τσιανάβας». Το «Μελιξίριον» με χειροποίητα  και κηραλοιφές. Άλευρα και ζυμαρικά θα έχει ο «Νερόμυλος Κέδρου» και ο Κώστας Ζυγογιάννης θα έχει προϊόντα ζύμης.  Κρασί και τσίπουρο θα έχουν οι συνεταιριστές αμπελουργοί από τον «Διόνυσο» καθώς και ο Χρήστος με τον Λάμπρο Εγγλέζο. Ο συνεταιρισμός σαλογκαροτρόφων Ελλάδας «SIGMA» θα έχει σαλιγκάρια και η ομάδα συμπληρώνεται με παραγωγούς αρωματικών βοτάνων και τα προϊόντα φυσικής ενέργειας από μέλι της «ΟΣΙΑ». 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 17112017

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΝΕΡΩΝ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ


Ο αρχαίος πρόγονος κουβαλούσε μέσα στην ψυχή του όλο το φόβο για τη φύση: Τα νερά, τον αέρα, τη φωτιά, και με την εμπειρία από τον κατακλυσμό που έπνιξε τον κόσμο και την αποκοτιά του Φαέθοντα που πυρπόλησε τη γη να βαθιά αποτυπωμένη μέσα του,  φρόνιμα διάλεγε το μέρος που θα φώλιαζε και θα έσπερνε τη γενιά του και πάνω απ’ αυτά τα θεμέλια από τη μια γενιά ως την άλλη φτάσαμε κι εμείς να ζούμε σε κάθε τόπο.  

Αυτός διάλεγε πάντα ένα μέρος που η μορφολογία του εδάφους θα εμπόδιζε τα νερά να του παρασύρουν το καλύβι, να του χαλάσουν το μαντρί και τις καλλιέργειες και φρόντιζε πάντα να καθαρίζει τα αυλάκια ώστε να τρέχουν στα ρέματα τα οποία μη μπορώντας να τα υποτάξει, τα σέβονταν και τα τιμούσε. Πολύ περισσότερο σέβονταν τα ποτάμια και τα καλόπιανε κάνοντάς μάλιστα θεούς και ήρωες για να τα προσκυνάνε και να τα προσέχουν και οι περαστικοί. Ένα εικόνισμα στην άκρη των γεφυριών ημέρωνε την ερημιά της νύχτας για τον διαβάτη, τον ξένο, τον περιπλανώμενο και φώτιζε τις διαθέσεις τους.   

Έτσι πορεύτηκαν αιώνες τώρα οι άνθρωποι φιλιωμένοι με τη φύση και σεβόμενοι τις διαθέσεις της φρόντιζαν πάντα να μην ξεπερνάνε το μέτρο που τους υπαγόρευε η ανάγκη. Μέχρι που η ύβρις τους θόλωσε τα μυαλά, το ξεπέρασαν με προκλητική ασέβεια και όλο και συχνότερα πλέον υφίστανται τις συνέπειες και θα μετράνε μικρές και μεγάλες τραγωδίες μέχρι που πια δεν θα υπάρχει κανένας να τις σημειώνει και είναι αμφίβολο αν θα βρεθούν πάλι ένας Δευκαλίωνας και μια Πύρρα ν’ αρχίσουν, μετά τον μεγάλο κατακλυσμό να ρίχνουν πέτρες πίσω τους και να φυτρώνουν άνθρωποι στη γη. 


ΥΓ. Η φωτογραφία από μια άλλη πλημμύρα, στην Ευρυτανία πριν από λίγε χρόνια  που μέσα σε λίγη ώρα φούσκωσαν όλα τα ρέματα και τα ποτάμια χωρίς όμως να αναφερθούν καταστροφές γιατί δίπλα τους δεν υπάρχουν πια ανθρώπινες δραστηριότητες. 

ΑΘΗΝΑ, 16112017

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΟΤΑΝ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΗΡΙΟ


Είχε χρόνια να δει τόσα νερά η κοίτη του ποταμού. Ικανοποιημένος από τη συνέπεια του χειμώνα, ο Άσπρος είχε φορέσει εκείνη την ημέρα τη λασπωμένη στολή του θηρίου, μούγκριζε βαριά και ορμούσε ακάθεκτος να διαλύσει τα βράχια που τον εμπόδιζαν, ενώ κομμάτιαζε τα πλατάνια που –ξεθαρρεμένα από την απραξία του- είχαν πλημμυρίσει το γιαλό.


Σε ένα μέτωπο, θαρρείς, τα θολά νερά του ορμούσαν μπροστά και με αφρούς, μαύρες δίνες και ριπίδες προσπερνούσε το ένα το άλλο σε εκείνον τον χαλασμό, σέρνοντας λιθάρια απ’ όλες τις πλαγιές των βουνών και κορμούς από δέντρα ολόκληρα που γλίστρησαν στους γκρεμούς και τους πήραν τα ρέματα μαζί τους. Όλης της γης τα υλικά κουβαλούσαν ο ποταμός και τα μικραδέρφια του στην πλάτη τους. Φύλλα από οξιές, βελανίδια και σκούρα λάσπη από την Παχτουρνάτσα και το Τσιγκόρι έφερνε ο Κόκκινος, φύλλα από σφεντάμια και χαλίκια από την Τούρλα το Δοβρόρεμα, μαύρο χώμα και χαλίκια από τα πίσω βουνά –τη Λέουσα και το Βαθύρεμμα- ο Σιμιώτης, πέτρες και ό, τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου είχαν ρίξει στον Άσπρο τα Τρία Ποτάμια και όλα τα μικρά και τα μεγάλα ρέματα από το Αρματολικό και πάνω, μέχρι το Χαλίκι – το λίκνο του ποταμού στις κορυφές της Πίνδου.


Είχε περάσει από τα συνεργεία που βασανίζουν ολοχρονίς το γιαλό του και άρπαξε βαρέλια, τενεκέδες, ελαστικά, βίδες, καλούπια, σκουπίδια, ό, τι έβρισκε μπροστά του, και τα άλεθε μαζί με τα ξύλα και τις πέτρες. Ήταν άτυχος· τα μηχανήματα που τόσο καιρό είχε βάλει στο μάτι, τα μηχανήματα που έγδερναν με βάρβαρο τρόπο το κορμί του και τον κόσμο του, οι εταιρείες είχαν προνοήσει για την κατεβασιά και τα είχαν αποσύρει. «Την επόμενη φορά», σκέφτηκε, και πήρε το δρόμο για τη θάλασσα.


Την επομένη, την μεθεπομένη… Δεν βιάζεται· ξέρει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα που θα ξηλώσει τα πάντα στο πέρασμά του και θα τα ξεβράσει στη θάλασσα, σαν σκουπίδια μιας εποχής που οι άνθρωποι είχαν «βαφτίσει» την καταστροφή της φύσης πολιτισμό…



Ο ΑΣΦΟΝΤΥΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΓΕΡΟΚΩΣΤΑ



Την Εύη Γεροκώστα τη γνωρίζω από πολλά χρόνια – τα χρόνια που ο εθελοντισμός στις περιβαλλοντικές οργανώσεις ήταν ανιδιοτελής και αθώος και βρεθήκαμε μαζί σε κάποιες δράσεις. Οι δρόμοι μας χώρισαν αλλά δεν χαθήκαμε, παρακολουθούσε ο ένας τις κινήσεις του άλλου και τα τελευταία χρόνια που η Εύη έχει αφοσιωθεί στην αφήγηση παραμυθογραμμένων ιστοριών της λογοτεχνίας μας έφερε κοντά πάλι ένας μοναδικός τόπος, ο πιο όμορφος ακέραιος παλιός οικισμός της Αμοργού, ο Ασφοντυλίτης.  

Εγώ πριν από μερικά χρόνια έκανα μια έρευνα για τον Ασφοντυλίτη και κυρίως για τα ακιδογραφήματα του Μιχάλη Ρούσσου μέσα στον οικισμό και στον πέριξ χώρο στην Έξω Μεριά της Αμοργού και έφτιαξα το ωραίο βιβλίο «Κέντημα στην πέτρα ήταν η ζωή του» (Εκδόσεις Μπατσιούλας) το οποίο ήταν αφιερωμένο σε αυτόν τον άνθρωπο που αν και καταδικασμένος σε ακινησία από μια ασθένεια των ποδιών, κατάφερε με το σφυράκι του και το καλέμι του να κεντήσει πάνω στις πέτρες τη ζωή του και τα όνειρά του και να τα αφήσει να ομορφαίνουν το σκληρό και έρημο σήμερα τοπίο.




Αυτή τη μικρή ιστορία του Μιχάλη Ρούσσου έπιασε η πολυτάλαντη Εύη Γεροκώστα και την έκανε παραμύθι για μικρούς και για μεγάλους βέβαια και την προσάρμοσε έτσι ώστε να μπορεί να γίνει μια μεγάλη αφήγηση για τη δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και σε χρόνους μάλιστα δύσκολους και απαιτητικούς. Το παραμύθι για τον Ασφοντυλίτη συμπληρώθηκε με πολύ ωραίες ζωγραφιές από τον Κώστα Μαρκόπουλο και οι εκδόσεις «Καλειδοσκόπιο» το έκαναν ένα πολύ όμορφο βιβλίο που κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες και σύντομα πρόκειται να παρουσιαστεί στους φίλους και τους αναγνώστες. 

ΑΘΗΝΑ, 15112017

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΦΑΙΔΩΝΑ ΠΑΤΡΙΚΑΛΑΚΗ


Ο Φαίδων Πατρικαλάκης  με ένα έργο του από την έκθεσή  «Ας τα πούμε όνειρα» 
που έγινε «Αστρολάβος» την άνοιξη του 2015.

Τον Φαίδωνα Πατρικαλάκη (1935 – 2017) τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια και από τότε παρακολουθούσα το εξαιρετικό έργο του, διάβαζα τα ενδιαφέροντα βιβλία του, μου άρεσε να τον ακούω  να μιλά για τη ζωγραφική, για την τέχνη και πιο πολύ για τα ταξίδια που έκανε στα πέρατα του κόσμου. Μαζί πήγαμε κάποτε και στη Λέρο που αγαπούσε πολύ.



Πολλές ήταν επίσης οι φορές που συναντιόμασταν στα Εξάρχεια όπου έμεινε και παλιότερα πηγαίναμε και σε καμιά ταβέρνα να κάτσουμε να μιλήσουμε εκτός από τα δικά του και γι’ αυτά που φτιάχνω εγώ. Τελευταία φορά που ανταμώσαμε ήταν στις αρχές του καλοκαιριού και μετά εγώ έφυγα για το χωριό. Τούτες τις ημέρες που επέστρεψα και προσπαθώ να επανασυνδεθώ με την πόλη τον είχα στο νου μου αλλά δυστυχώς σήμερα έμαθα από μια ανάρτηση του Κυριάκου Σιφιλτζόγλου ότι πέθανε στη Δράμα, στη γενέτειρά του. Του εύχομαι καλό ταξίδι στους ουρανούς και τον φαντάζομαι ότι ούτε κι εκεί πάνω θα πάψει να δημιουργεί και να τους γεμίζει με υπέροχα χρώματα όπως στα έργα του! 



ΑΘΗΝΑ, 14112017

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΓΛΥΚΕΡΙΑΣ



Μια ανθισμένη “καλημέρα” η σημερινή που ο καιρός μυρίζει επιτέλους χειμώνα, από την Ανατολική Φραγκίστα, με μια αγκαλιά αγιοδημητριάτικα από την αυλή της κυρά Γλυκερίας Κουτσιούμπα, τα οποία χάρη στην ανθεκτικότητά τους βγήκαν σχεδόν αλώβητα από τη μια διήμερη δυνατή βροχόπτωση και το χαλάζι που έπεσε εκείνες τις ημέρες. «Είναι το είδος τους τέτοιο» μου είπε η κυρά Γλυκερία, «βοηθάει και το χώμα και το νερό αλλά περισσότερο τα βοηθάει η παρέα που τους κάνω καθημερινά και έτσι μένουν περισσότερο απ’ όλα τα λουλούδια στον κήπο μου. Ως τα Χριστούγεννα καμιά φορά αντέχουν».

ΑΘΗΝΑ, 13112017

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΤΣΙΠΡΟΚΑΖΑΝΑ ΣΤΗ ΠΡΟΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ



Μια μικρή καλησπέρα από το καζάνι του Γιάννη Αλεξάκου στο Κούτσουρο του Αμαράντου όπου σε λίγο τελειώνει η σειρά του Αντώνη Παπαδάκου και του Θωμά Νικολόπουλου από τον "Ξενώνα" να βγάλουν τσίπουρο. Διπλοψημένη η τελευταία καζανιά για τους φίλους και τους μερακλήδες. Μαζί μας είναι και ο νομάρχης Καρδίτσας Φώτης Αλεξάκος, πολλοί καλοί φίλοι και η νύχτα προβλέπεται μακριά. Πίνουμε στην υγειά όλων σας... [12112009].

ΥΓ. Προς το τέλος της εβδομάδας θα εκδράμω στην Καρδίτσα και θα έχουμε και φρέσκο ρεπορτάζ με τα καζάνια της μνημονιακής εποχής!

ΑΘΗΝΑ, 12112017


Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ;



Παρακολούθησα, από το δίκτυο κυρίως και το ραδιόφωνο, το θέμα που προέκυψε από την διήμερη άδεια του δολοφόνου Δ. Κουφοντίνα που του δόθηκε να δει την οικογένειά του και να τον καμαρώσουν οι οπαδοί του ενώ πιστεύω πως θα βρήκε και λίγο χρόνο ο να ασχοληθεί και με τα περίφημα μελίσσια του. Αυτή η πτυχή του αμετανόητου δολοφόνου, ως μελισσοκόμου, ομολογώ πως με ενδιαφέρει περισσότερο από τα άλλες τις οποίες ενδελεχώς αναλύουν και προβάλλουν εκτός από τα ΜΜΕ και πλήθος συμπολιτών μας.   
  
Θα ήθελα λοιπόν να μιλούσα μαζί του για τα μελίσσια και τις μέλισσες, για τον τρόπο που οργανώνουν αυτά τα πλάσματα τις κοινωνίες τους, το ρόλο της βασίλισσας, των εργατριών μελισσών και ιδιαίτερα των κηφήνων που παρά τον χαρακτηρισμό τους αυτό, είναι απαραίτητοι για να λειτουργήσει σωστά το μελίσσι. Και βεβαίως, να μιλούσαμε για τον αφάνταστο κόπο που κάνουν οι μέλισσες να μαζεύουν ίχνος το ίχνος τη γύρη και ατμούς από τους χυμούς των λουλουδιών να ζυμώσουν το μέλι. Φαντάζομαι πως από τη στιγμή που δηλώνει μελισσοκόμος θα έχει κάποια γνώση πάνω στο θέμα γιατί αλλιώς μας κοροϊδεύει και στοχεύει απλά να διασκεδάσει τις εντυπώσεις μας ως δολοφόνου, να τον δούμε με πιο γλυκό τρόπο και να αποκαθαρθεί κάπως από την ιδιότητα  του εκτελεστή.

Αυτό θα ήθελα ως δημοσιογράφος αλλά και ως άνθρωπος να μάθω από τον Δ. Κουφοντίνα αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως θα του έκανα χάρη να του δώσω ένα ακόμη βήμα δημόσιας παρουσίας σε μια κοινωνία που ακόμη και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.

ΥΓ. Τα ταλαιπωρημένα μελίσσια είναι από τον Ποδονίφτη, εκεί στο τέρμα της Αχαρνών κάποιος έβαλε μελίσσια πάνω από το ρέμα και απ’ ότι είδα σήμερα είναι παραγωγικά κι έτσι μου ήρθε στο μυαλό ο Δ. Κουφοντίνας και οι δραστηριότητες του ως μελισσοκόμος!



ΑΘΗΝΑ, 11112017

ΕΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗ ΓΗ…



Είναι ανεξάντλητο το θέμα των μανιταριών που ανθίζουν τούτες τις ημέρες στα δάση και τα χωράφια της μικρής μου πατρίδας και για κάθε ένα μπορεί να γραφτεί κι ένα διαφορετικό κείμενο ακόμη και αν είναι του ίδιου είδους. Έτσι, για τούτο το άγνωστο (ξαναλέω για όσους δεν έχουν διαβάσει προηγούμενα κείμενα ότι δεν τα ξέρω πως τα λένε) είδος του αξίζουν λίγες λέξεις για τη δύναμη που έχει με το εύθραυστο και ντελικάτο κορμάκι του να σηκώσει, καθώς μεγαλώνει, ότι χώμα βρει από πάνω του για να δει κι αυτό λίγο τον κόσμο γύρω του μέχρι να λυγίσει μέσα σε λίγες ημέρες και ο κορμός του και να θαφτεί μαζί με τους σπόρους που στο μεταξύ πρόλαβε να κάνει κάτω από το ίδιο χώμα. Σε ένα αέναο παιχνίδι που θα μπορούσαμε να πούμε ανάστασης και ταφής και πάλι ανάστασης και ταφής αυτών των πλασμάτων στους αιώνες επί των αιώνων…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 11112016

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ




Η σημερινή καλημέρα μαζί με τα Χρόνια Πολλά σε όλες - όλους που γιορτάζουν σήμερα μαζί με τους αγγέλους των επουρανίων σωμάτων της εκκλησίας, τους αγγέλους του κάμπου και των ποταμών, τους αγγέλους και τους δαίμονες της ψυχής μας και πιο πολύ σε εκείνους τους αγγέλους που 
αγαπάμε και μαζί τους πετάμε καμιά φορά και στον ουρανό.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ…


Δεν ξέρω πως το λένε και τούτη τη στιγμή δεν έχει σημασία η αναζήτηση του ονόματός του, δεν γνωρίζω αν είναι βρώσιμο ή όχι, υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει δηλητήριο για να εμποδίζει όποιο πλάσμα τολμήσει να το βάλει στο στόμα του ή απλά τούτο να είναι μια ιδέα που να απωθεί όποιον και ότι το επιβουλεύεται. Όπως και να έχει, τούτο το μοναχικό, δειλό μανιτάρι που είδα σήμερα κάτω από μια πυκνή συστάδα βάτων (και άλλα πολλά που θα έρθει η σειρά τους να τα δείτε) δεν ήταν για μένα παρά μια υπενθύμιση, της ζωής που φυτρώνει σε απίθανα μέρη και ομορφαίνει το δάσος και τον κόσμο για λίγες ώρες ή μέρες, όσες το είδος του είναι ταγμένο να ανθίσει. Ας προσέχουμε λοιπόν που πατάμε για να υπάρχει και αυτών των ταπεινών πλασμάτων η ομορφιά στον κόσμο…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07112017

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ…



Είναι κάτι στιγμές που δεν μπορείς να περιγράψεις με λόγια τη δύση του ήλιου· ιδιαίτερα όταν αυτή καθώς πνίγεται στα σύννεφα και κάπου ξαφνικά ένα στρόβιλος των αιθέρων τα καταπίνει και αφήνει να φανεί πάλι λίγο τη στιγμή που γέρνει – στην περίπτωση στα βουνά της Ηπείρου- όπως φαίνονται από τα βουνά της Πρασιάς και μοιάζει με το μάτι του Θεού. Σαν λογισμένο και οργισμένο απ’ αυτά που βλέπει κάθε μέρα να γίνονται στον κόσμο αλλά μόνο στην πίστη και στα παραμύθια παίρνει θέση και αποκαθιστά την τάξη των πραγμάτων και ανακουφίζει κάπως τους αδικημένους. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 05112017

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΕΝΑΣ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΛΙΓΑ... ΨΙΛΑ!



Στον τοίχο του σταθμού του ΗΣΑΠ στον Άγιο Νικόλαο ένα απλό μαρμάρινο εικονισματάκι αποτελούσε ένα σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής που εξυπηρετούνται από τον Ηλεκτρικό και φαντάζομαι πως αρκετοί θα ήταν αυτοί που καμιά φορά του άναβαν το καντηλάκι ή και γιατί όχι, να έριχναν σε αυτό και κανένα ψιλό γνωρίζοντας πολύ καλά ότι κάποιοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να τα αρπάξουν.

Τα λέω αυτά γιατί εγώ είμαι φρέσκος στην περιοχή και δεν το είχα προσέξει. Μόλις προχθές το μεσημέρι το είδα σπασμένο και μου κίνησε το ενδιαφέρον αλλά ποιον να ρωτούσα σε ποιον άγιο είναι αφιερωμένο; Φυσικά ούτε λόγος ποιος το έφτιαξε και για ποιο λόγο γιατί όλα αυτά τα μικρά μνημεία της πίστης δεν φυτρώνουν έτσι από μόνα τους πουθενά και συνήθως κάποια ιδιαίτερη ανθρώπινη ιστορία ή καημός τα θεμελιώνει.

Κανένας εκεί γύρω εκείνη τη στιγμή δεν μου έδειχνε ότι ήταν ντόπιος ή έστω  να δραστηριοποιείται κάποια χρόνια σε ένα από τα καταστήματα σε εκείνο το σημείο που σβήνει στις γραμμές του Ηλεκτρικού η Μιχαήλ Βόδα. Όλοι καινούργιοι και με άλλα πράγματα στο μυαλό τους αλλά πιστεύω πως κάποιοι απ’ αυτούς το είδαν σπασμένο και εξέφρασαν την ίδια με μένα απορία: Πως τους ήρθε και ποιοι το έσπασαν;

Το πλέον βέβαιο γι’ αυτόν τον μικρό βανδαλισμό –ιεροσυλία θα το πουν ορισμένοι- είναι η κλοπή. Ναι η κλοπή γιατί μπορεί να είναι οι καιροί να μας έχουν όλους στριμώξει αλλά κάποιοι άνθρωποι συμπολίτες μας συνηθίζουν να ρίχνουν σε αυτά τα εικονισματάκια που υπάρχουν στην πόλη τίποτα  ψιλά τηρώντας έτσι μια αρχαία συνήθεια για να ανακουφίζονται του κόσμου οι πλάνητες και οι οδοιπόροι. Θεωρώντας λοιπόν οι άγνωστοι δράστες ότι στο εσωτερικό του υπάρχει μέγας πλούτος το έσπασαν για να τον αρπάξουν και το άφησαν έτσι να χάσκει και να δημιουργεί ποικίλες απορίες στους περαστικούς.


Είπαμε, είμαι καινούργιος στη γειτονιά και τώρα μαθαίνω τα δικά της αλλά είμαι βέβαιος πως κι άλλοι το είδαν σπασμένο το εικονισματάκι, έχει ανοίξει διάλογος για την αποκατάστασή του και όλο και κάποιος θα βρεθεί να το ξαναφτιάξει με τον κίνδυνο βέβαια να το ξανακάνουν κομμάτια για τα ψιλά που πιστεύουν ότι έχει μέσα…

ΑΘΗΝΑ, 04112017

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

ΣΤΟ ΚΑΖΑΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΤΣΑΝΤΗΛΑ



Είναι ο μήνας του τσίπουρου ο Νοέμβρης και ειδικά στην Καρδίτσα που φημίζεται γι’ αυτό, ο αέρας γύρω και πάνω απ’ όλα τα χωριά φέρνει μια ελαφρά μέθη από τους ατμούς που ξεφεύγουν από τα καζαναριά, παραδοσιακά και σύγχρονα. Εκεί στην ώρα της απόσταξης μαζεύονται και οι παρέες και το γλεντάνε με ωραίους μεζέδες και φρέσκο νέκταρ με τις ώρες μέχρι να ξημερώσει. Έτυχα πολλές φορές στις επισκέψεις μου στην Καρδίτσα να πάω σε καζαναριά και βεβαίως εκτιμώ την εξέλιξη που έχει η τέχνη της απόσταξης με σύγχρονους τρόπους και εξελιγμένα μηχανήματα και σε προσεγμένες εγκαταστάσεις αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω μια νύχτα σαν απόψε πριν από οχτώ χρόνια στο καζαναριό του μπάρμπα Τάσου Τσαντήλα στον Αμάραντο όπου μαζί με την κυρά του Σταυρούλα, ιερουργούσαν κυριολεκτικά σε μια παράγκα γεμάτη καπνούς και ατμούς από τσίπουρο!

ΑΘΗΝΑ, 03112017

ΕΡΩΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΛΙΜΑΤΙΣΤΙΚΟ


Καθώς ο Νοέμβρης εισάγει με τις πρώτες κρύες νύχτες του φθινοπώρου στους διαλόγους της καθημερινότητας το «καυτό» ζήτημα της θέρμανσης (ιδιαίτερα για τους μη δυνάμενους πλέον να αντιμετωπίσουν το κόστος της ζωής και δεν είναι λίγοι αυτοί) τα δυο περιστέρια που ερωτεύονται πάνω σε ένα κλιματιστικό στην οδό Μιχαήλ Βόδα, ασφαλώς και συνθέτουν μια εικόνα που ημερώνει την ιδέα του κόστους που έχει για να λειτουργήσει ένα τέτοιο μηχάνημα για να ζεσταθεί αξιοπρεπώς ένα σπίτι…
ΑΘΗΝΑ, 03112017

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΞΙΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ



Πεζοπορία στην περιοχή της Οξυάς των Αγράφων, οργάνωσε ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) την Κυριακή 29 Οκτώβρη. Τριάντα μέλη και φίλοι του συλλόγου, μεταξύ αυτών και πέντε παιδιά ηλικίας από έξι μέχρι δέκα χρόνων, ήταν πιστοί στο ραντεβού μας το πρωί της Κυριακής.


Η διαδρομή ξεκίνησε από την Ιερά Μονή Αγ. Τριάδος, στα 690m, στον ομώνυμο οικισμό, που ιδρύθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα, όπου ο Παπα - Κώστας που λειτουργεί εδώ και 40 χρόνια, κρατά ζωντανή την παράδοση. Το καθολικό της μονής είναι τρίκογχος σταυρεπίστεγος ναός που αντί για τρούλο έχει στο μέσον ημισφαίριο, όπου εσωτερικά απεικονίζεται ο Παντοκράτωρ. Στοιχεία (χρονολογία σε πέτρα του ναού) μαρτυρούν ότι ο ναός αυτός είναι πιθανό να υπήρχε από πολύ νωρίτερα και συγκεκριμένα από τον 11 ο αι. (1020). Σύμφωνα με επιγραφή πάνω από την είσοδο του ναού, αυτός ανακαινίσθηκε το έτος 1662 ενώ άλλη επιγραφή μαρτυρεί ότι το έτος 1682 ολοκληρώθηκε η αγιογράφησή του, αυστηρά βυζαντινής τεχνοτροπίας.



Στην αρχή ακολουθούμε χωματόδρομο μέχρι τον οικισμό Γουρνόλακα στα 834 μέτρα, όπου από εκεί ξεκινάει το μονοπάτι που ανηφορίζει προς την θέση Λιβάτη με αρκετές καστανιές, περνάμε απέναντι από το ρέμα και μπαίνουμε στον οικισμό Καρυά, από κει ανηφορίζουμε στις Βούλιες με κτήματα από παλιές ποικιλίες μηλιάς και πλέον μπαίνουμε στο δάσος οξυάς όπου τα κυριαρχούν τα υπέροχα φθινοπωρινά χρώματα. Ανηφορίζοντας περνάμε τη θέση που ήταν το χάνι της Γιαννούλας, βρίσκουμε στο δρόμο μας την βρύση Κατή συνεχίζουμε την ανηφόρα και βγαίνουμε στον δρόμο που έρχεται από Άγιο Νικόλαο, περνώντας την θέση Χάβος και φτάνουμε στις Αλαταριές όπου τελειώνει ο χωματόδρομος.

Από εκεί αρχίζει η ανάβαση για τους περισσότερους μέχρι την απότομη κορυφή Σουφλί στα 1498 μέτρα.  Από δω αν και η κορυφή είναι χαμηλή η θέα είναι εκπληκτική.  Στα βόρεια ο χιονισμένος  Όλυμπος και ο Κίσσαβος, ανατολικά η Καζάρμα και το Βουτσικάκι, νότια το Κουλκουτσάρι και δεξιά μας οι κορυφές Φούρκα, Μασούρι και ο ταλαιπωρημένος από τις κεραίες και τους άσκοπους δρόμους ο Προφήτης Ηλίας (Τύμπανος).


 Η επιστροφή από τα ίδια μέχρι τη θέση Χάβος, από εκεί κατηφορίζουμε την ράχη μέχρι τη θέση Ρόγκι Καλόγερου, συνεχίζουμε μέχρι το Αρματολιάτικο και φτάνουμε στις Καρυές και από εκεί στο μοναστήρι, ολοκληρώνοντας μια άγνωστη, αλλά πολύ όμορφη κυκλική διαδρομή, η οποία καθαρίστηκε και σηματοδοτήθηκε πρόσφατα από τον Πέτρο Τόλια μέλος του ΕΟΣΚ, μετά από πολλαπλές επισκέψεις και αρκετές μέρες εθελοντικής εργασίας!


Περισσότερες πληροφορίες για τη δράση του ΕΟΣΚ στα τηλ: 6973695595 – 6974110853, στοhttp://eoskarditsas.blogspot.com/ και στο https://www.facebook.com/eoskarditsas και για ηλεκτρονική επικοινωνία στο e-mail eoskarditsas@yahoo.gr

ΑΘΗΝΑ, 02112017

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

ΟΙ ΑΝΩΔΥΝΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ


Τη νύχτα που μας πέρασε ο αέρας στο χωριό, στο δάσος και στα χωράφια ήταν γεμάτος από μικρούς ανεπαίσθητους θορύβους που έκαναν τα φύλλα που ξεκολλούσαν από τα κλαδιά των φυλλοβόλων δέντρων για να πέσουν στη γη και να γίνουν το λίπασμα της επόμενης χρονιάς. Με το ξημέρωμα, μόνο κάτι μικροπούλια είδαμε στο άδειο τοπίο να παρακολουθούν, με την περίσκεψη που τους επιβάλλει ο ερχομός το χειμώνα, αυτές τις μικρές, αναπόφευκτες, ανώδυνες πτώσεις...
ΑΘΗΝΑ, 01112017

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

ΜΙΑ ΣΦΗΚΑ, ΜΙΑ ΜΕΛΙΣΣΑ, ΜΙΑ ΜΥΓΑ…


Φαίνεται στον καιρό πως ήταν από τις τελευταίες ημέρες καλοκαιρίας η χθεσινή, σε ένα περιβόλι κοντά στη Σπερχειάδα όπου η απρόοπτη συντροφιά των πεινασμένων εντόμων πάσχιζε να τραβήξει όσο δυνατόν περισσότερους χυμούς από τον τραυματισμένο, από κάποιο πουλί καρπό ενός λωτού κινδυνεύοντας μάλιστα να πνιγεί μέσα στη σάρκα του.


Χωρίς να νοιάζονται το ένα για την παρουσία του άλλου μπροστά στην τροφή η οποία μάλιστα είναι άφθονη, τις όποιες διαφορές τους,  τις έχουν αφήσει στη φωλιά τους και τη μοιράζονται ανάλογα τις ανάγκες, τις δυνατότητες και το λόγο που έχει πλαστεί το το καθένα. Οι σφήκες για να κάνουν ισχυρότερο πιθανόν το πικρό κεντρί τους, οι μύγες να γεμίζουν τον κόσμο με τη βρωμιά τους αλλά και να γίνονται  τροφή των πουλιών και μόνο οι μέλισσες τον επιστρέφουν ως αντίδωρο στον κόσμο με το γλυκό μέλι τους…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 31102017

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

ΡΕΤΣΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΑΛΟΟΥΙΝ!



Τι νομίζατε; Δεν θα ετοιμαζόμασταν κι εμείς να γιορτάσουμε το Χαλοουίν όπως κάνει κάθε άνθρωπος που σέβεται την παράδοση - ότι νάναι δηλαδή- για να είμαστε μέσα στα πράγματα και να περνάμε δήθεν καλά ξοδεύοντας βεβαίως κάτι αν μας περισσεύει. Ας το πάρει το ποτάμι όμως το κόστος που απαιτείται να γίνουμε μέτοχοι σε μια παγκόσμια γιορτή όπου πρωταγωνιστούν τα κολοκύθια και για άλλους φυσικά έχει κάποια σημασία αλλά για μας αρκεί το… περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, που λέει και ο σοφός λαός μας.


Δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα με τα δικά μας κολοκύθια όπως θα έχουν παρατηρήσει όσοι παρακολουθούν τον Ακτήμονα και τους φίλους του και δεν μας αρέσουν μόνο για πίττες . Όπως για παράδειγμα η περίπτωση του Χρήστου Εγγλέζου από την Καστανιά Καρδίτσας, εξαίρετου αμπελουργού και οινοποιού ο οποίος εκτός από τα εκλεκτά κρασιά που φτιάχνει κάθε χρόνο και τσίπουρα, κρατάει την παράδοση με μια μυστική συνταγή μάλιστα και φτιάχνει από τα κολοκύθια εξαιρετικά ρετσέλια. Έτσι επιχειρήσαμε πριν από λίγες ημέρες στο κατάστημά του να σηκώσουμε ψηλά το τεράστιο κολοκύθι βάρους 45 κιλά για να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας και είδαμε πως καταφέρνουμε ακόμη… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 30102017

ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΩΣ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ



Η συγγραφέας Χρύσα Χρονοπούλου – Πανταζή στο τελευταίο της βιβλίο μας ξαφνιάζει για άλλη μια φορά με τον τρόπο που προσεγγίζει τον Όμηρο από τη μια, και την μυθολογία από την άλλη. Από τον Όμηρο επέλεξε να ασχοληθεί με τους δούλους στο βιβλίο της «Δούλοι και δουλεία στον Όμηρο». Από τη μυθολογία επέλεξε να ασχοληθεί με τα τέρατα, δίνοντας μάλιστα μια διαχρονική διάσταση ως το σήμερα.

Με εφαλτήριο τον μύθο η Χρύσα Χρονοπούλου προσεγγίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα,  η οποία βρίθει «σημείων και τεράτων» και θεωρεί πως για την κατανόηση τους μπορεί να βοηθήσει η μυθολογία, καθώς στον κόσμο των μύθων και των παραμυθιών συναντάμε αρχετυπικά σύμβολα, θεούς, σπουδαίους ήρωες και δράκους, ξωτικά και τέρατα, νεράιδες και νύμφες, κρυμμένους θησαυρούς. Μαθαίνουμε όμως ότι και τους δράκους μπορούμε να νικήσουμε και τους κρυμμένους θησαυρούς της ζωής μπορούμε να ανακαλύψουμε. Αρκεί να τους αναζητήσουμε με καθαρή καρδιά και να πιστεύσουμε στην αιώνια διαπάλη καλού και κακού το καλό πάντα νικάει το κακό και όλοι ζουν καλά κι εμείς καλύτερα.



Η Χρύσα συντάσσεται με τις απόψεις της ρομαντικής σχολής για τη μυθολογία, γιατί οι γερμανοί μελετητές δίνουν στους μύθους και στη μυθολογία, καθώς αυτοί τονίζουν την αυτοτέλεια και την στιβαρότητά τους να υπάρχουν μόνοι τους, δυνατοί, ανεξάρτητοι και προπάντων σε μια αδιαίρετη ενότητα, όπως και με τον άνθρωπο και με την φύση, σαν ένας ναός δωρικός περίπτερος, που ακτινοβολεί από αόρατη εσωτερική πηγή φωτεινές ακτίνες και φωτίζει τον κόσμο. 




Ο σκοπός του βιβλίου λέει είναι ξεκάθαρος. «Αν οι μύθοι μάς οπλίζουν με δυνάμεις κατάλληλες να αντιμετωπίσουμε τις αγωνίες, τους πόνους και τα βάσανά μας, είναι καιρός να μας προετοιμάσουν για μια ακόμη φορά να αναμετρηθούμε με τα τέρατα, τα οποία, επιβιώνουν ανάμεσά μας και μας διαλύουν τη ζωή. Αλλά δεν αρκεί μόνο η εξυπνάδα και η γενναιότητα. Χρειάζεται να πολεμήσουμε με σύνεση, περίσκεψη, σοβαρότητα, σταθερότητα στον σκοπό και κυρίως ενότητα στους στόχους, αν πραγματικά θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας».  

ΑΘΗΝΑ, 27102017

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

H ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΦΡΑΓΚΙΣΤΑ

Το Νηπιαγωγείο Δυτικής Φραγκίστας στην παρέλαση.
Η Ανατολική Φραγκίστα είναι ένα χωριό, από τα πιο σημαντικά της Ευρυτανίας που αγαπώ και δεν χάνω ευκαιρία να το επισκέπτομαι και πάντα κάτι καλό, εννοώ σε γράψιμο και φωτογραφίες, βγαίνει όταν είμαι εκεί. Σε αυτό βεβαίως βοηθάει ο καλός φίλος Κώστας Κουτσιούμπας που πηγαίνουμε μαζί και βεβαίως η οικογένειά του που με φιλοξενεί.

Το Δημοτικό Σχολείο Δυτικής Φραγκίστας.
Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε προχθές εκεί και ξημερώνοντας η 28η Οκτωβρίου πήγαμε να παρακολουθήσουμε και να χειροκροτήσουμε την παρέλαση των σχολείων της Δυτικής Φραγκίστας, το αδελφού χωριού με την Ανατολική που καταφέρνει και έχει περί τους 45 μαθητές σε όλα τα σχολεία: νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και ΕΠΑΛ και όλα αυτά τα παιδιά παρέλασαν στον κεντρικό δρόμο γεμίζοντας με ενθουσιασμό τους κατοίκους.

Το Γυμνάσιο Δυτικής Φραγκίστας.
Φυσικά τα παιδιά δεν είναι όλα από τη Δυτική Φραγκίστα αλλά από ένα σωρό άλλα χωριά του πρώην Δήμου Φραγκίστας (Επισκοπή, Νεοχώρι, Παλαιοχώρι, Άγιος Γεώργιος) και βεβαίως σε τέτοιες περιπτώσεις οι έχοντες  κάποια ηλικία μοιραία θυμούνται τις όχι και πολύ μακρινές εποχές που κάθε χωριό είχε το δικό του δημοτικό σχολείο με αρκετές δεκάδες μαθητές και μαθήτριες και στην Δυτική Φραγκίστα πήγαιναν μόνο Γυμνάσιο.

Το ΕΠΑΛ Δυτικής Φραγκίστας .
Τόσα παιδιά συγκεντρωμένα που σε άλλη περίπτωση εκτός της σχολικής εκδήλωσης θα ήταν απίθανο να δει ο επισκέπτης στη Δυτική Φραγκίστα γιατί όλη αυτή η περιοχή (όπως και κάθε άλλη στην ορεινή Ελλάδα) η πληθυσμιακή αποψίλωση είναι πλέον ανατρέψιμη, ήταν ενθαρρυντική για όλους, μαθητές, γονείς και συγχωριανούς. Περισσότερο δε ενθαρρυντική και αισιόδοξη ήταν η παρέλαση των τεσσάρων μαθητών του νηπιαγωγείου που δίνει ελπίδα ότι του χρόνου η πρώτη τάξη δεν θα έχει άδεια θρανία…

Το Δημοτικό Σχολείο Δυτικής Φραγκίστας μετά την παρέλαση.
ΥΓ. Τεχνικό θέμα, ήτοι η ζημιά του φακού για όλες τις δουλειές που είχα, με περιορίζει σε ένα απλό 50mm 1:1,8 που για να κάνω τις φωτογραφίες όπως είχα συνηθίσει κινδυνεύω να πέσω σε κανένα ρέμα. Ελπίζω να επανέρθω σύντομα στα παλιά…  

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Ο ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ

Από αριστερά: Θύμιος Κάκος, Μάρτα Σίλβια Ντιός Σανς, Κάρλος Καλίκα Φερέρ, Κώστας Ήσυχος,
Μου το είχε πει από καιρό ο καλός φίλος και συνάδελφος Θύμιος Κάκος ότι ετοίμαζε ένα ντοκυμαντέρ για τον Tσε Γκεβάρα και γι’ αυτό πήγε στην Αργεντινή και καθώς τον γνωρίζω καλά, δεν ρώτησα περισσότερα περίμενα απλά να μάθω πότε θα το δούμε. 



Έτσι φτάσαμε προχθές, 23 Οκτωβρίου στην κατάμεστη αίθουσα της ΕΣΗΕΑ να δούμε και να θαυμάσουμε την εξαιρετική δουλειά του με τίτλο «Σε βρήκα Τσε» που πραγματεύεται τη ζωή του Τσε Γκεβάρα. Παρών στην εκδήλωση – προβολή ήταν και ο άνθρωπος πάνω στον οποίο στηρίχτηκε τόσο το σενάριο όσο και το ίδιο το ντοκιμαντέρ, ο παιδικός φίλος και συνοδοιπόρος του Τσε στα πρώτα μεγάλα ταξίδια του Κάρλος Καλίκα Φερέρ, συγγραφέας του βιβλίου «Από τον Ερνέστο στον Τσε». Μαζ καθώς και Μάρτα Σίλβια Ντιός Σανς, φιλόλογος, ερευνήτρια του έργου του Τσε Γκεβάρα και ο Κώστας Ήσυχος, πρ. υπουργός. Σημειώνουμε πως χαιρετισμούς απηύθυναν οι Ζέλμις Μαρία Ντομίνγκες Κορτίνα, πρέσβης της Κούβας, Φανή Πετραλιά, γραμματέας του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ και Γιώργος Σαββίδης, πρ. πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ ενώ συγκινητική ήταν η προσέλευση των φίλων και συναδέλφων στη μεγάλη μέρα για τον Θύμιο Κάκο.




- Το ντοκυμαντέρ «Σε βρήκα Τσε» θα προβληθεί την Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2017, στις 18.00, στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου - Αμφιθέατρο «Σάκη Καράγιωργα II», 2ος όροφος (Λ. Συγγρού 136) και την Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2017, στις 19.30, στον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» (Εμμ. Μπενάκη 70, Αμφιάλη)

ΑΘΗΝΑ, 27102017